กล่าวลาสัตว์กระทุ้งหินที่เป็นมิตร เสิ่นสวินต้องเผชิญกับความท้าทายแรงโน้มถ่วงที่โหดร้ายขึ้นเรื่อยๆ ตามลำพัง
เริ่มตั้งแต่ชั้น 6030 ขึ้นไป น้ำหนักที่กดทับบนตัวเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ ทุกก้าวที่ขึ้นไปบนบันได ล้วนท้าทายขีดจำกัดทางสรีระของนาง เสื้อผ้าไม่เคยแห้ง ผมเปียกชุ่ม ทั้งตัวเหมือนเพิ่งถูกดึงขึ้นมาจากน้ำ
จากที่เคยขึ้นได้สามชั้นในหนึ่งลมหายใจ กลายเป็นว่าชั้นเดียวต้องแบ่งปีนสองครั้ง
ชั้น 6350 ชั้น 6380 ชั้น 6400
สัตว์กระทุ้งหินบางตัวมองเสิ่นสวินที่ดูเหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อ สายตาเต็มไปด้วยความอดสู
หนึ่งในนั้นเดินเข้ามา นั่งยองๆ กางฝ่ามือหินอันกว้างใหญ่ออกตรงหน้าเสิ่นสวิน
"เพื่อน ขึ้นมาสิ ฉันจะพาเธอขึ้นไปข้างบน"
เสิ่นสวินพิงกำแพงหิน หายใจหอบใหญ่ มองดูมือใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเพียงแค่เอื้อม แล้วส่ายหน้า
"ไม่เป็นไร" นางปาดเหงื่อบนใบหน้า หายใจหอบรัว ริมฝีปากแตกแห้ง ผายมือบอก "นี่คือการฝึกของฉันเอง ฉันจะทำเอง"
สัตว์กระทุ้งหินเงียบไปครู่หนึ่ง
มันเคยเห็นผู้เข้ารับการฝึกมามากมาย มีทั้งที่แข็งแกร่งมาก มีทั้งที่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นไป มีทั้งที่หวาดกลัวจนถอยหลัง และมีทั้งที่ถูกสัตว์ในเผ่าของตัวเองตะลุมบอนจนล้มลง
แต่มันไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน
ทั้งที่อ่อนแอจนลมยังพัดปลิว ทั้งที่สามารถรับความช่วยเหลือได้ กลับเลือกที่จะแบกรับด้วยตัวเอง
เป็นคนที่แปลกจริงๆ
"เธอ... ดื้อรั้นจริงๆ" สัตว์กระทุ้งหินพึมพำ แล้วหดฝ่ามือหินกลับไป นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ เพื่อเป็นเพื่อน