ชายหน้ากากผมขาวจ้องตาของเสิ่นสวินอยู่นาน
หลังหน้ากาก ดวงตาสองสีนั้นฉายแววความทรงจำอันห่างไกล
หลายปีก่อน มีคนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอ และถามคำถามเดียวกันนี้กับเธอ
“เธอแข็งแกร่งขึ้นเพื่ออะไร?”
“ฉันอยากออกจากหอคอย!”
“ออกไปแล้วล่ะ?”
“ฉันไม่รู้”
“ชีวิตยังอีกยาวไกล คิดให้ดีๆ”
อดีตพุ่งขึ้นมาแล้วก็จางหายไป
ชายหน้ากากผมขาวละสายตา ดวงตาสองสีกลับมาเป็นปกติ
“เธอล้มเหลว”
ชายหน้ากากผมขาวเอ่ยประกาศผล
“ไม่!” เสียงของเสิ่นสวินแตกพร่า ไอออกมาเป็นเลือด “ฉันยังสู้ต่อได้อีก!”
ร่างของเธอ swayed สะเทือน เข่าขว้างอลงเล็กน้อย แต่ก็กัดฟันยืนหยัดไม่ล้ม
ชายหน้ากากผมขาวไม่มองเธออีก
หันหลัง เดินไปทางประตูที่เธอเข้ามา
เสิ่นสวินมองแผ่นหลังของชายหน้ากากผมขาวที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ ความร้อนใจและความไม่ยอมแพ้พุ่งขึ้นมา เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ขาอ่อนแรง เข่ากระแทกพื้น
“ฉันไม่ได้แพ้!”
เสียงก้องกังวานในสนามฝึกอันโล่งกว้าง
ฝีเท้าของชายหน้ากากผมขาวไม่หยุด
ประตูเปิดออก
ชายหน้ากากผมขาวเดินออกจากสนามฝึก เข้าสู่ระเบียงวงแหวนด้านบน
ในโถงทางเดินเต็มไปด้วยผู้คน
คนสวมหน้ากากทั้งหมดก้มหน้า นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
อารมณ์อยากดูเรื่องสนุกเมื่อครู่สลายหายไปจนหมดสิ้น
บรรยากาศอึมครึม
สามสายทนไม่ไหวเป็นคนแรก ก้าวไปข้างหน้า ยกแขนขึ้นแตะหน้าอกแล้วคำนับ: “ท่านผู้อาวุโส กระหม่อมมีความคิดหนึ่ง ไม่ทราบว่าควรพูดหรือไม่”