ภายในกองบัญชาการชั่วคราวของนครจื่อเหยี่ยน บรรยากาศอึมครึมอย่างยิ่ง
กู้หวยอันถือรายงานผู้บาดเจ็บล้มตายที่เพิ่งส่งมาจากทีมแพทย์ มุ่นคิ้วเป็นปม
ชนเผ่าหุบเขาตะไคร่น้ำถูกระวางตัวไว้ในเขตแยกโรคทางตะวันตกของค่าย เสียงร่ำไห้และเสียงสะอื้นดังข้ามมาแม้จะอยู่ไกลลิบ
“ฝีมือของชนเผ่าเขี้ยวดำ ไม่เหมือนการปะทะระหว่างเผ่าทั่วไปเลย”
หนิงซู๋หยูทำลายความเงียบ ชี้นิ้วไปที่เส้นทางการถอนทัพของชนเผ่าเขี้ยวดำบนแผนที่ “พวกมันพาไปแต่พวกหนุ่มสาว ทิ้งคนแก่เด็กและหญิงไว้ วิธีการโจมตีโหดร้ายมาก ไม่เหมือนเพื่อแย่งทรัพยากร แต่เหมือนสร้างความหวาดกลัวและทำลายกำลังหลักของเผ่าอื่นมากกว่า”
ถังจิงใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่แผนที่อย่างสงบ “ผมเห็นด้วยกับที่หนิงซู๋หยูวิเคราะห์ พวกมันให้ความรู้สึกเหมือนฆ่าคนเป็นเกม”
ไฟในใจเสิ่นสวินยังไม่มอดลง สายตาจ้องไปที่วงกลมสีแดงซึ่งแทนอาณาเขตการเคลื่อนไหวของชนเผ่าเขี้ยวดำบนแผนที่ อยากจะไปพบปะผู้คนของเผ่านี้ด้วยตัวเองสักครั้ง
ในขณะนั้น ทหารสื่อสารที่หน้าประตูกองบัญชาการรายงานเสียงดัง
“รายงาน! ท่านแม่ทัพเยี่ยแห่งนครซิงสวินมาถึงแล้ว!”
เสียงเพิ่งจะจบ เยี่ยจินซูก้าวเข้ามา ตัวยังมีฝุ่นดินจากการส่งตัวที่ยังไม่จาง เห็นได้ชัดว่าพอได้ข่าวก็รีบเดินทางมาทันที
เมื่อเห็นบรรยากาศหนักอึ้งในกองบัญชาการและแผนที่บนโต๊ะ สายตาของเยี่ยจินซูพลันคมกริบขึ้นมาทันที