นครจื่อเหยี่ยน
กองบัญชาการชั่วคราว
เสิ่นสวินได้พบกับฉินวั่งเยว่ “ช่วงนี้ต้องรบกวนท่านแล้ว ท่านแม่ทัพฉิน”
“ดูสิ มาอีกแล้ว คราวก่อนฉันว่าไงนะ?”
ฉินวั่งเยว่ทำหน้าขรึม
“ลุงฉิน”
“พอดีเดี๋ยวนี้ พวกเธอก็ควรจะกลับมาแล้ว”
ฉินวั่งเยว่พยักหน้า หัวเราะอย่างอารมณ์ดี
“เรื่องจุดยึดเสร็จแล้วเหรอ?”
หลังจากยึดนครจื่อเหยี่ยนได้ ฉินวั่งเยว่ก็อยู่ที่นี่ รับผิดชอบภารกิจป้องกันนครจื่อเหยี่ยน
แล้วก็ย้ายทีมก่อสร้างบางส่วนมาจากนครซิงสวิน เริ่มสร้างโครงสร้างพื้นฐานที่นี่
แต่ตอนนี้ ดินแดนสองแห่ง กำลังคนก่อสร้างไม่พอจริงๆ
“เสร็จแล้ว”
เสิ่นสวินมองไปรอบๆ ไม่เห็นกู้หวยอันและเจียงเย่าซิง
เธอเดินวนรอบค่าย ก็ไม่เห็นใคร
ในสถานการณ์ปกติ ไอ้คนนี้คงจะนับเวลาไว้แล้ว กระโดดโลดเต้นวิ่งมาหาเธอแล้ว
“หวยอันกับเจียงเย่าซิงพวกเธอล่ะ ทำไมในค่ายไม่เห็นเธอเลย กลับนครซิงสวินไปแล้วเหรอ?”
เสิ่นสวินดึงเก้าอี้มานั่ง ฉินวั่งเยว่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
ฉินวั่งเยว่ได้ยินคำนี้ ยกแก้วเคลือบบนโต๊ะขึ้นจิบน้ำ รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มแปลกๆ
วางแก้วลง ไม่ได้ตอบตรงๆ แต่ถามกลับ “ลองเดาดูสิ”
คิ้วของเสิ่นสวินขมวดเข้าหากัน ท่าทางแบบนี้ของฉินวั่งเยว่ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
“ลุงฉิน อย่าหลอกฉันนะ สองคนนั้นคงไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“ไม่น่าเป็นไปได้นะ หวยอันเป็นคนสุขุม หว่านถังก็สู้เก่ง พวกเผ่าชีพจรพิภพควรทำร้ายพวกเธอไม่ได้นะ?”