เสวี่ยหยาสัตว์ร้ายทั้งตัวงงไปหมด
ฉันคือใคร?
ฉันอยู่ที่ไหน?
สัตว์สองขานี่กำลังทำอะไรกับฉัน?
เธออยากได้อะไรกัน?
มันโตมาขนาดนี้ นอกจากการต่อสู้กับเถี่ยเลี่ยวและการผสมพันธุ์แล้ว มันไม่เคยถูกสิ่งมีชีวิตอื่นสัมผัสอย่าง “ใกล้ชิด” แบบนี้มาก่อนเลย
พลังมหาศาลยิ่งรัดมันจนแทบหายใจไม่ออก คอถูกบีบแน่นจนสัตว์ทั้งตัวต้องเงยหน้าขึ้น กัดฟันขู่คำราม
มันอยากกัดคน
นี่คือสัญชาตญาณของมันในฐานะสัตว์สันหนาว
แต่สติก็กด แรงกระตุ้นของมันไว้แน่น
ห้ามกัด!
ห้ามกัดเด็ดขาด!
ในหัวของเสวี่ยหยาสัญญาณเตือนภัยดังสนั่น
มันอยู่ที่นี่ได้สบายเกินไป ลูกเกิดมาก็มีคนช่วยดูแล หิวก็มีข้าวกิน อิ่มทุกมื้อ วันหนึ่งสามมื้อมีเนื้อสัตว์ มันไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบมื้อหนึ่งอิ่มมื้อหนึ่งหิว คอยระวังภัยจากการโจมตีของสัตว์ร้ายอื่น ๆ ตลอดเวลาอีกแล้ว
ถึงแม้เถี่ยเลี่ยวจะน่ารำคาญไปหน่อย ชอบแอบเข้ามาเอาหางมาดุน ๆ แต่ตอนที่มันฟาดเถี่ยเลี่ยว ขนปลิวว่อนก็ไม่เคยสู้กลับ โดยรวมแล้วก็พอทนได้
เพราะกฎข้อแรกของการอยู่รอดที่นี่ คือสิ่งที่สัตว์สองขาพูดย้ำแล้วย้ำอีก...
ห้ามทำร้ายใครก็ตามในฐานที่มั่นนี้ ไม่มีข้อยกเว้น!
ถ้ามีใครบ้าเข้ามายั่วโทสะจริง ๆ ก็ตอบโต้ได้ แต่ห้ามใช้กรงเล็บหนักเด็ดขาด
อย่างเช่นสัตว์สองขาแก่ที่กำลังกอดคอมันอยู่ตอนนี้