เสิ่นสวินเดินออกจากป่าต้นน้ำผึ้งร่ำไห้มา หลิงจ้าวหรานเป็นคนแรกที่รีบเดินเข้ามาหา
“ตกลงแล้ว” เสิ่นสวินรายงานผล
ผู้อาวุโสสือซานได้ยินคำว่า “แบ่งหินหวานครึ่งหนึ่งให้สัตว์กระทุ้งหิน” ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างจนแทบถลน ริมฝีปากสั่นเทาอยู่นาน แล้วก็จะร้องไห้อีก
คราวนี้มันไม่เอ่ยถึงเรื่องกำจัดต้นน้ำผึ้งร่ำไห้ให้หมดเลยแม้แต่นิดเดียว ผู้มีพระคุณตัวน้อยสามารถเรียกคืนหินหวานได้ครึ่งหนึ่ง นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
ผู้มีพระคุณตัวน้อยเดินเดียวดายเข้าไปในป่าต้นน้ำผึ้งร่ำไห้ ทำเอามันตกใจแทบมุดดิน กลายเป็นหิน...ฝุ่นไปแล้ว
กลัวว่าผู้มีพระคุณตัวน้อยจะโดนต้นน้ำผึ้งร่ำไห้พ่นอะไรใส่จนเป็นอันตราย แล้วต่อไปจะไม่ได้กินของหวาน นั่นแหละถึงจะเป็นบาปใหญ่
หินหวานกับอิฐหวาน มื้อเดียวกับทุกมื้อ มันยังแยกออก
เสิ่นสวินรีบห้ามไว้: “ผู้อาวุโสสือซาน รอก่อน ผมรู้ว่าท่านจะร้องไห้ แต่ยังไม่ต้องร้องก่อน!”
ผู้อาวุโสสือซานกลั้นน้ำตาไว้ได้อย่างยากเย็น
ตัดสินใจจะกำจัดแมลงแล้ว เสิ่นสวินและพวกจึงกลับค่ายไปขนผงปูนขาวที่เหลือ พร้อมพาทุกคนยกเว้นสัตว์กระทุ้งหินเข้าไปในป่าต้นน้ำผึ้งร่ำไห้
ต้นน้ำผึ้งร่ำไห้เฒ่าพูดไว้ว่าจะไม่โจมตีพวกพ้องของเธอ ทำได้ตามคำพูดจริง ๆ ตลอดทางไม่มีกรดแม้แต่หยดเดียวถูกพ่นออกมา
เจิ้งฮ่าวหรานควบคุมเสี่ยวเจิ้ง 2 บินไปมาอยู่ระหว่างต้นไม้ ไม่ต้องพ่นน้ำหวานแล้ว ใช้ผงปูนขาวกำจัดแมลงโดยตรง เดินหน้าไล่ทีละต้น ประสิทธิภาพสูงขึ้นกว่าเดิมพอสมควร ครึ่งชั่วโมงไม่ถึงก็กำจัดได้กว่า 20 ต้น