ทุกคนในที่นั้นลุกขึ้นยืนพร้อมกัน โดยเฉพาะผู้ที่มีพื้นฐานเป็นทหารต่างตอบรับความเคารพให้เธอ
ถังจิงทำความเคารพแบบทหารอย่างเคร่งขรึมตอบกลับ “สหายเสิ่นสวิน ยินดีต้อนรับสู่ 'รังผึ้ง'”
“จากนี้ไป ทั่วทั้งเขตทัพตะวันตกเฉียงใต้ ทรัพยากรทั้งหมด จะถูกจัดสรรให้เกาะดวงดาวเป็นลำดับแรก พวกคุณต้องการอะไร เราจะจัดหาให้อย่างนั้น”
ท่านผู้นำคนอื่นๆ ต่างก็พยักหน้าแสดงความเคารพต่อเสิ่นสวินเช่นกัน
แม้จะไม่ได้รู้สึกหวาดหวั่นอะไร แต่กับสถานการณ์แบบนี้ จะทำยังไงต่อไปดีล่ะ?
เสิ่นสวินส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางหนิงซู๋หยูและหลิงจ้าวหรานที่อยู่ข้างกาย
หลิงจ้าวหรานสีหน้าเรียบเฉย สายตาเหม่อลอยไม่สบตาผู้ใด
ปัดตก
ท่าทางแบบนั้นช่างมีความเป็นลูกน้องตัวน้อยเต็มเปี่ยม
ส่วนหนิงซู๋หยูส่งสายตาปลอบประโลมให้เธอ สื่อความหมายราวกับจะบอกว่า ไม่ต้องกลัว เรื่องปกติ ประเดี๋ยวก็ชินเอง
เสิ่นสวิน: “...”
หลังจากการพบหน้ากันโดยสังเขป ก็ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องที่เกี่ยวข้องอีกเล็กน้อย
เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ถังจิงไม่ได้เอ่ยปากทักทายอะไรให้ยืดเยื้อ รีบจัดการทันที “สหายเสิ่นสวิน ผมจะพาคุณไปโซนแกนกลาง เพื่อเตรียมตั้งจุดยึด”
ถังจิงนำทั้งสามคนเดินลึกเข้าไปในฐานที่มั่นต่อไป
ผ่านประตูนิรภัยด่านสุดท้าย พวกเขาก็มาถึงพื้นที่วงกลมขนาดหลายพันตารางเมตร
ภายในพื้นที่วงกลมนั้น มีนักรบหลายร้อยนายยืนอยู่
พวกเขายืนเป็นขบวนหลายแถว ตัวตรง เงียบกริบ สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจราวกับกำลังจะออกสู่สมรภูมิ