ดวงตาสองสีดำและแดงของชายหน้ากากผมขาวเต็มไปด้วยความสงสัย
เธอฟังผิดไปหรือ? หรือว่าผู้เข้ารับการฝึกคนนี้ปีนหอคอยจนสมองมึนไปแล้ว?
ในมือเธอมีฟันภูตหินสามซี่?
ภูตหินนิสัยซุกซนดื้อรั้นแถมปกป้องพวกพ้อง จะถอนฟันจากปากพวกมันนั้นเป็นไปไม่ได้เลย
“เธอมีสามซี่?” ชายหน้ากากผมขาวเงียบไปสองวินาที น้ำเสียงเย็นชาที่เคยเป็นมาตลอดแฝงความประหลาดใจ
เสิ่นสวินได้ยินปฏิกิริยานี้ ไม่ใช่ท่าทีว่าน้อยเกินไป นั่นแสดงว่ามีลุ้น!
เธอรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที พูดด้วยสีหน้าจริงใจ “ท่านคะ สามซี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ถ้าท่านต้องการ พวกเรายังคุยกันต่อได้อีก”
ยังไม่ทันที่ชายหน้ากากผมขาวจะพูด เสิ่นสวินก็หัวเราะเจ้าเล่ห์ ก้มลงรูดซิปด้านในของแจ็กเก็ต ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าใบเล็ก แล้วควักห่อผ้าออกมาตรง ๆ
แกะห่อผ้าออก
ซ่า ๆ
ฟันภูตหินหลายสิบซี่ปรากฏออกมาทั้งหมด วางเรียงอยู่บนฝ่ามือและผืนผ้าของเธอ
ชายหน้ากากผมขาว: !!!
เสิ่นสวินกลัวอีกฝ่ายมองไม่ชัด จึงยื่นห่อผ้าไปข้างหน้าอีกหน่อย แล้วเชียร์ขายอย่างกระตือรือร้น “ท่านคะ ช่วยให้คำตอบที่แน่นอนสักคำเถอะ ส่งได้หรือไม่ได้ ในปุ่มมิติของฉันยังมีอีกไม่น้อย ถ้าใช้เป็นค่าเดินทางได้ ฉันก็น่าจะขึ้นไปถึงยอดได้แล้วมั้งคะ”
ไม่ถูก ยังขาดอีกนิด ต้องปีนอีกหกหมื่นกว่าชั้นเลยนี่นา ตรงนี้ยังไม่พอ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ลงไปขอฟันภูตหินเพิ่มอีกหน่อยก็ได้
ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ดวงตาของชายหน้ากากผมขาวเบิกกว้าง สายตากวาดไปมาระหว่างฟันกับใบหน้าของเสิ่นสวิน