เสิ่นสวินเดินไปถึงหน้าบันไดแนวตั้ง ใช้ทั้งมือและเท้าป่ายปีนขึ้นไป ท้าต่อเส้นทางการปีนหอคอยที่ยังไม่สิ้นสุดของเธอ
เธอมุ่งหน้าไต่ขึ้นไปเรื่อย ๆ อย่างมุ่งมั่น จนกระทั่งปีนขึ้นมาถึงชั้น 4030
ฝ่ามือกดลงบนบันไดหิน เสิ่นสวินเพิ่งจะโผล่หัวขึ้นมา ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
พื้นที่ของชั้นนี้ เต็มไปด้วยแสงสีเงินอันนุ่มนวล
ต้นกำเนิดของแสง คือวงเวทแสงรูปวงกลมที่อยู่กลางพื้นห้องหิน ขอบของวงเวทถูกสลักไว้ด้วยสัญลักษณ์อันซับซ้อน ค่อย ๆ หมุนช้า ๆ แผ่กระจายกลิ่นอายลึกลับ
เสิ่นสวินนอนตะแคงอยู่ที่ขอบ เพียงแค่มองวงเวทแสงแวบหนึ่ง หัวใจก็กระตุกวูบ
แท่นส่งตัว
ข้าง ๆ แท่นส่งตัวมีคนยืนอยู่คนหนึ่ง
คนผู้นั้นสวมชุดฝึกซ้อมสีแดง คาดเข็มขัดสีดำไว้ที่เอว
สิ่งที่ดึงดูดสายตามากที่สุด คือผมสีขาวราวหิมะเส้นนั้น ปล่อยสยายออกอย่างอิสระ ยาวยาวจรดสะโพก เส้นผมปลิวไหวเบา ๆ ตามกระแสลมแผ่วเบา
ได้ยินเสียงเสิ่นสวินปีนขึ้นมา คนผู้นั้นก็หันกลับมา
เสิ่นสวินสูดลมหายใจเย็นเยียบ
หล่อมาก
นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวของเธอ
แม้อีกฝ่ายจะสวมหน้ากากสีขาวบริสุทธิ์บนใบหน้า ต่างจากคนสวมหน้ากากคนก่อน หน้ากากอันนี้สะอาดเรียบร้อย ไม่มีลวดลายใด ๆ ตรงช่องตาของหน้ากาก เผยให้เห็นดวงตาคู่หนึ่ง
เป็นดวงตาสองสี
ตาข้างซ้ายเป็นสีดำเข้มลึก ราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ไร้ซึ่งแสงดาว ตาข้างขวาเป็นสีแดงประหลาด ราวกับเลือดสีสด
คนผู้นี้ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบสงบ แผ่กระจายพลังกดดันที่ไม่อาจมองข้ามไปทั่วทั้งร่าง
ชายหน้ากากผมขาวมองเสิ่นสวินที่นอนหมอบอยู่บนพื้นเหมือนบ่างตัวหนึ่ง แววตาสีดำและสีแดงวาบผ่านความฉงนเล็กน้อยที่ยากจะสังเกตเห็น