(ของขวัญพิเศษสำหรับคะแนน 8.4 ที่เพิ่มขึ้น 2/3)
ไม่นานนัก พ่อที่ตาแดงก่ำก็อ้าปากกว้างทันใด เผยให้เห็นฟันที่เปื้อนน้ำลาย คว้าคอแม่ไว้แน่น กดเธอลงกับพื้นอย่างสุดแรง พร้อมหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“ช่วยด้วย!” แม่ออกแรงดิ้นรนสุดชีวิต หน้าคล้ำเขียว
น้องชายที่อยู่ใกล้ๆ ตั้งสติได้ มองไปที่หลังของพ่อ เห็นว่าเสื้อผ้าที่ฉีกขาดนั้น ยังมีหนามแหลมสีดำยาวเท่าฝ่ามือผู้ใหญ่เสียดแทงอยู่
นั่นคือเศษหนามที่หักค้างมาจากเหล็กในของผึ้งยักษ์
“เป็นหนามนั้น! หนามมันมีพิษ!”
น้องชายตะโกน ทิ้งไม้ในมือ พุ่งเข้าไป มือทั้งสองจับหนามดำนั้นแน่น พยายามจะดึงมันออกมา
แต่พ่อที่อยู่ในภาวะคลุ้มคลั่งมีแรงมหาศาล สะบัดมือตบหน้าน้องชายอย่างแรงจนเขาล้มลงกับพื้น
พัคจองแทมองฉากตรงหน้าด้วยตาแดงก่ำ
ตอนนี้จะหนีก็ไม่ทันแล้ว มือทั้งสองกำมีดสับที่บากไว้แน่น พุ่งตรงไปหาผึ้งยักษ์ที่อยู่กลางอากาศอย่างไม่คิดชีวิต แล้วฟันลงมาอย่างฉับพลัน
ผึ้งยักษ์เคลื่อนที่ได้รวดเร็วมาก กลางอากาศมันเลื้อยหลบอย่างคล่องแคล่ว หลบดาบนี้ได้อย่างง่ายดาย
มีดสับของพัคจองแทพลิ้วลงมาพร้อมเสียงลมหวีดหวิว แต่ฟันได้เพียงอากาศว่างเปล่า
แต่ผึ้งยักษ์ถูกยั่วโกรธ มันลดระดับความสูงลงทันที พุ่งเข้ากระโจมที่หัวของพัคจองแท
พัคจองแทใช้ทั้งมือและเท้าปีนป่ายลุกขึ้น โบกมีดสับอย่างคนบ้า ฟันไปฟันมาแบบไร้สติ แต่แม้แต่ขนของผึ้งยักษ์ก็ยังไม่ถูก
หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือดและน่าเวทนา พัคจองแทก็จับจังหวะได้ ใช้แรงทั้งหมดที่มีฟันมีดออกไปอย่างสุดกำลัง