ระบบคงรู้สึกว่าตัวเองผิดเหมือนกัน จึงเด้งข้อความขึ้นมาอีกหนึ่งบรรทัด
[เพื่อชดเชยข้อมูลที่ตกหล่น จะยกเว้นดอกเบี้ยยอดหนี้ของนักสร้างเพิ่มให้อีกหนึ่งเดือน]
“หนึ่งปี” เสิ่นสวินพูดออกมาทันที
ระบบแกล้งตาย แสงสีฟ้าบนหน้าจอแผงระบบดับหายไปทันควัน
เสิ่นสวินหรี่ตา ก่อนหันไปพูดกับหลิงจ้าวหรานว่า “รันรัน เราไปหาคอร์ที่ชั้นสองกันไหม? เธอคิดว่าถ้าขุดของนั่นออกมาแล้วเอากลับไป จะมีประโยชน์อะไรบ้าง?”
หลิงจ้าวหรานปิดสมุดเล่มเล็ก กะพริบตาอย่างให้ความร่วมมือ “ได้สิ เอากลับไปโลก อาจวิจัยหาประโยชน์อย่างอื่นได้ด้วย ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ถอดชิ้นส่วนเอาไปทำเครื่องปั่นไฟ”
ระบบร้อนใจขึ้นมาทันที:[ห้ามนำแกนกลางออกไปเด็ดขาด!]
เสิ่นสวินแค่นเสียง “งั้นก็ระเบิดทิ้งเสียเลย ในเมื่อสิ่งปนเปื้อนเหวลึกตายหมดแล้ว เก็บแกนกลางไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ปล่อยไว้ก็เกะกะเปล่า ๆ”
แผงระบบกะพริบถี่รัว แสงสีฟ้าแทบจะสาดใส่หน้าเธอ
[ผู้สร้างหมายเลข 019! ทำไมคุณถึงได้ใจร้อนขนาดนี้! ไม่มีจิตสำนึกในหลักการกันบ้างเลยหรือ?! นั่นเป็นซากอารยธรรมโบราณนะ! ทำไมคุณถึงพูดว่าจะระเบิดทิ้งทุกครั้งเลย?! เลิกเอาแกนกลางมาพูดเป็นอารมณ์ได้ไหม?]
เสิ่นสวินเลิกคิ้ว ไม่หลงกลระบบแม้แต่น้อย “คืนจี้เยว่มาให้ฉัน”
ระบบ:[……]
เงียบไปเต็ม ๆ เกือบสิบวินาที
[ครึ่งปี ยกเว้นดอกเบี้ยผิดสัญญาของจุดส่งตัวแรกให้ครึ่งปี]
เสิ่นสวินยืดตัวตรง เผยรอยยิ้มพึงพอใจ พลางปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าไปด้วย
“ตกลง รู้อย่างนี้ก็จบตั้งแต่แรกแล้ว”
หลิงจ้าวหรานเก็บสมุดเล่มเล็ก มองท่าทางเหมือนได้ดั่งใจของเสิ่นสวินแล้วส่ายหน้า “เวลาต่อราคากับระบบของเธอ เหมือนพ่อฉันไปซื้อผักที่ตลาดไม่มีผิด”