แผงระบบเด้งขึ้นมา พร้อมชี้เครื่องหมายสีฟ้าบนเกาะกลางทะเลสาบทางทิศเหนือของจุดที่ยืนอยู่ พื้นที่ตรงนั้นพอดีเป็นจุดที่รากไม้ใหญ่หลายเส้นมาบรรจบกัน เป็นลานกลมธรรมชาติขนาดเท่าสนามบาสเกตบอล
เสิ่นสวินโบกมือเรียกทุกคนให้เดินไปที่นั่น
ระยะทางประมาณสองร้อยเมตร ระหว่างทางมีสะพานไม้ที่เกิดจากรากไม้สามเส้นทอดขวาง สะพานที่กว้างที่สุดกว้างถึงห้าเมตร ทุกคนเดินขึ้นไป เหยียบลงไปแล้วรู้สึกมั่นคง ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย
สมุดเล่มเล็กในมือหลิงจ้าวหรานไม่เคยปิด เธอเดินไปพลางวาดแผนที่ภูมิประเทศไปพลาง ปลายปากกาขีดบนกระดาษดังกรอบแกรบ ภูมิประเทศ สัดส่วน อุปสรรคต่างๆ ใช้สายตาจ้องมองสองสามครั้งก็จดลงบนกระดาษหมด
เมื่อมาถึงจุดที่กำหนด เสิ่นสวินยืนอยู่กลางลาน มองไปรอบๆ
“สร้างตรงนี้แหละ”
[ต้องการยืนยันการสร้างจุดส่งตัวถาวร ณ ตำแหน่งนี้หรือไม่?]
“ยืนยัน”
[เริ่มการก่อสร้าง ประมาณเวลาที่ใช้: 5 นาที ค่าก่อสร้าง: ได้รับการยกเว้น]
กลางพื้นดินสว่างขึ้นด้วยแสงสีฟ้า ลวดลายแสงกระจายออกไปตามขอบ สลักเป็นสัญลักษณ์ซับซ้อนลงบนรากไม้
ระหว่างรอจุดส่งตัวสร้างเสร็จในเวลา 5 นาที เสิ่นสวินอยู่ไม่สุข เดินไปที่ขอบลาน
ที่ขอบลาน มีรากไม้ใหญ่เส้นหนึ่งโค้งขึ้นมาเป็นซุ้มประตูสูงสองเมตร ด้านหลังซุ้มประตูเป็นอุโมงค์ธรรมชาติที่เกิดจากรากไม้พันกัน ทอดลึกเข้าไปข้างใน
บนรากไม้สองข้างทางเข้าอุโมงค์ มีกิ่งไม้เล็ก ๆ ยาวประมาณครึ่งเมตรงอกออกมา กิ่งไม้เหล่านั้นมีผลไม้เหี่ยวๆ หลายผลห้อยอยู่ รูปทรงไม่เป็นระเบียบ สีเทาหม่น เปลือกย่นยับ มีลายเส้นสีแดงเข้ม ดูเหมือนวอลนัทที่ตากแห้ง แต่ขนาดเท่ากำปั้นผู้ใหญ่