“ปัง!”
ฝ่ามือที่หมายเลข 073ฟาดไปอย่างมั่ว ๆ จัดการเข้ากับหินจอมกวนผู้ชาญฉลาดตัวหนึ่งที่หลบไม่ทันเต็ม ๆ ภูตหินตัวนั้นกระเด็นออกไปไกล กระแทกกับผนังหินอย่างหนักจนเกิดเสียงอู้อี้
เสิ่นสวินที่ห่อตัวอยู่ตรงมุมห้องเห็นแล้วก็ผวา หายใจเข้าลึก ๆ ชะมัด ฝ่ามือนี้แรงไม่เบาจริง ๆ
เธอแอบดีใจ ไม่กล้าคิดว่าถ้าตัวเองไม่ได้พกขนมหวานมา จะทำภารกิจให้สำเร็จได้ยังไง ต้องไปประมือกับภูตหินพวกนี้ตัวต่อตัวหรือ? ด้วยเรี่ยวแรงน้อยนิดของเธอ เดาได้เลยว่าคงโดนปลูกฝังลงในรอยต่ออิฐหินของหอคอย ขุดยังไงก็ไม่หลุด
“ให้ตายเถอะ! ให้ตายเถอะ! ฉันจะฆ่าพวกแก!” หมายเลข 073 เดือดดาลสุดขีด พ่นคำหยาบออกมาไม่ขาดปาก
เขามีเพียงพละกำลังอันมหาศาล แต่กลับแตะขอบตัวภูตหินที่เคลื่อนไหวคล่องแคล่วพวกนั้นไม่ได้เลย ทุกหมัดหนักที่ออกไปล้วนจบลงที่อากาศเปล่า ๆ กลับทำให้ตัวเองเหนื่อยหอบเหมือนวัว เหงื่อไหลตามผิวสีม่วงเข้มลงมาไม่ขาดสาย
“ดูเร็ว การเคลื่อนไหวของมันช้าลง 0.3 วินาที!”
“โจมตีข้อต่อมันต่อไป! ให้ไอ้โง่ตัวนี้เข้าใจซะบ้าง ความรู้ต่างหากที่เป็นอาวุธที่อันตรายที่สุด!”
เสิ่นสวินหามุมที่สบายที่สุดในมุมห้อง พิงกำแพง แล้วจิบสารอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
เธอรับรู้ถึงสายธารอุ่นที่ช่วยฟื้นฟูพลังกายไปด้วย พลางนั่งดูซีนใหญ่ หมายเลข 073 ถูกหินจอมกวนผู้ชาญฉลาดจูงจมูกวิ่งวนไปทั่วห้องหินเหมือนหมา หลายครั้งถึงกับสะดุดขาตัวเองล้ม หน้าน่วมไปหมด
หมายเลข 073 หายใจหอบฮัก ๆ ลูกตาที่แดงก่ำจ้องเขม็งไปที่ภูตหินโดยรอบ
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็กวาดไปที่มุมห้อง ตรงนั้นมีสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง กำลังยกสารอาหารขึ้นมาดูอย่างเพลิดเพลิน