ชั้นที่ 2000
เพิ่งปีนขอบขึ้นมา แสงจ้าแสบตาทำให้เธอต้องหรี่ตาลง
ชั้นนี้เหมือนกับชั้นที่ 1000 ทุกประการ ผนังหินประดับด้วยก้อนหินเรืองแสงสว่างไสว
กลางห้องหิน มีคนหนึ่งยืนอยู่
สวมเสื้อคลุมตัวกว้างเหมือนกัน แต่รูปร่างชัดเจนว่าเล็กกว่าชายหน้ากากคนก่อน ใบหน้าถูกหน้ากากปิดไว้ แต่ลวดลายบนหน้าผากเป็นเส้นสีเขียวแนวตั้งสามเส้น
ผมสีเขียวอมน้ำเงินยาวสลวยของเธอไหลอาบออกมาจากช่องเสื้อคลุม หยอกลงมาถึงเอว สิ่งที่สะดุดตาคือมือที่โผล่ออกมา ผิวเป็นสีเทา เหมือนกับคนผิวสีเทาที่เคยเห็นก่อนหน้านี้ทุกอย่าง
เสิ่นสวินกำลังสำรวจอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็กำลังสำรวจเธอเช่นกัน
สามสายคนสวมหน้ากากมองผ่านรูของหน้ากาก ไปยังเด็กสาวตัวเล็กที่สวมเสื้อผ้าสีเขียวประหลาด ผมยุ่งเหยิง ใบหน้ามีรอยดำๆ หลายรอย และมีแว่นตาวางอยู่บนสันจมูก
สามสายคนสวมหน้ากากพึมพำในใจ
เสื้อผ้าหยาบสีเขียว ผมยาว ยังพกอุปกรณ์ช่วยการมองเห็นแบบโบราณอีก
นี่คงเป็นมนุษย์ป่าดึกดำบรรพ์ที่พูดถึงในการสื่อสารของเอ้อปิงสินะ?
ดูสภาพหัวยุ่งหน้าสกปรกแบบนี้ คงผ่านความลำบากมามาก
แต่วันนี้ก็ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว มนุษย์ชนเผ่าดึกดำบรรพ์ที่ยังมีชีวิตจริงๆ ด้วย!
“แคร่ก” สามสายคนสวมหน้ากากกระแอมเสียงหนึ่ง เสียงเพราะมาก เป็นเสียงหญิงสาวที่ใสกระจ่าง “เธอคือผู้เข้ารับการฝึกที่มารับภารกิจใช่ไหม?”
เสิ่นสวินรีบก้าวเข้าไปข้างหน้า หยิบปุ่มมิติสีเงินออกมาจากกระเป๋า กดปุ่มปล่อยสีแดง “ใช่ค่ะ ฉันเป็นหมายเลข 019 ฉันมารับส่งภารกิจเก็บผิวหิน”