หลินจือหลินมาถึงเกาะดวงดาวแล้วถูกจัดให้อยู่กลุ่มสื่อสาร หน้าที่หลักคือคุ้มครองแท่นส่งตัว
เธอเป็นทหารสื่อสาร พูดให้ถูกคือ เธอเป็นช่างเทคนิคที่รับผิดชอบการตั้งเครือข่ายสื่อสารสนามของคน 538 คนนี้ ผ่านการเป็นทหารหกปี เคยขึ้นที่ราบสูง เคยลุยเข้าป่าลึก คิดว่าตัวเองเห็นสภาพแวดล้อมประหลาดๆ มาแทบทุกแบบแล้ว
แต่เธอไม่เคยเห็นเกาะดวงดาว
กระบวนการส่งตัวสั้นมาก สั้นจนเธอไม่ทันได้หลับตาด้วยซ้ำ แสงสีขาววาบ เท้าที่อยู่บนพื้นซีเมนต์ก็กลายเป็นดินอ่อนๆ เสียงอื้อในหูยังไม่ทันหาย ภาพตรงหน้าก็ถาโถมเข้ามาอย่างจัง
สิ่งแรกที่เห็นคือต้นไม้
ไม่สิ เรียกต้นไม้ไม่ได้
เจ้าสิ่งนั้นผุดขึ้นจากพื้นดิน ลำต้นหนาเกินจะบรรยาย เธอเงยหน้ามองขึ้นไป คอแทบหัก ยังมองไม่เห็นยอดไม้ มีเพียงกิ่งใบหนาทึบแผ่ขยายอยู่สูงลิบลิ่ว ตัดท้องฟ้าเบื้องบนออกเป็นเสี่ยงๆ
ปากหลินจือหลินอ้าค้าง ปิดไม่ลง
ก่อนออกเดินทางเธออ่านรายงานสรุป เคยดูคลิปวิดีโอที่ส่งกลับมาจากข้างหน้า ต้นไม้ยักษ์ในคลิปก็สะเทือนใจพอแล้ว แต่การดูผ่านจอกับการยืนอยู่ใต้ต้นไม้ มันคนละเรื่องกันคนละโลก
ความรู้สึกกดดันนั้น
จากบนลงล่าง แผ่ปกคลุมไปทั่ว เป็นปฏิกิริยาที่เกิดจากการถูกบดขยี้ด้วยขนาดล้วนๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนมดตัวหนึ่ง ยืนมองเสาไฟฟ้าจากด้านล่าง
ไม่ เสาไฟฟ้าเล็กไป
เธอยืนอยู่ใต้หอส่งสัญญาณแล้วเงยหน้ามอง
“บ้าจริง” ทหารข้างๆ พึมพำเบาๆ คอของเขาก็เงยตามเธอเหมือนกัน แล้วก็เซถลา นั่งก้นกระแทกพื้น