เสิ่นสวินได้ยินดังนั้น มุมปากก็อดกระตุกไม่ได้
ดูท่า ข้างหน้าคงเสียไปแล้ว 16 คน
เจิ้งฮ่าวหรานกำลังง่วนอยู่กับโดรน หญิงสาวคล่องแคล่วคนหนึ่งเดินเข้าไปช่วย ทั้งสองคนประสานงานกัน ปรับตั้งเสร็จอย่างรวดเร็ว
ติงอวี่หยวนนิ้วมือปัดไปมาบนหน้าจออย่างรวดเร็ว ทำการตรวจสอบระบบครั้งสุดท้าย จากนั้นดูข้อมูลต่างๆ แล้วเงยหน้ามองเสิ่นสวิน พูดว่า “ตรวจเสร็จ สัญญาณคงที่ บินได้แล้ว”
เสิ่นสวินพยักหน้า “บินเถอะ ระวังด้วย”
เจิ้งฮ่าวหรานแตะเบาๆ บนเทอร์มินัล ใบพัดสี่ใบของเสี่ยวเจิ้ง 17 เริ่มหมุนเร่งความเร็ว ส่งเสียงฮัมแผ่วเบา จากนั้นก็ลอยขึ้นในแนวดิ่งอย่างมั่นคง ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนทิศ มุ่งหน้าบินไปทางใต้
“ความสูงสามร้อยเมตร ความเร็วแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ลมแรงระดับสาม ทุกอย่างปกติ”
เจิ้งฮ่าวหรานนิ้วมือปรับไม้อัดจอยเบาๆ ให้เลนส์คงความนิ่งตลอดเวลา
ภาพในหน้าจอซ้ำซากและกว้างไกล ทุ่งหญ้าที่สุดลูกหูลูกตาไหลผ่านใต้เท้า ไปข้างหน้าเรื่อยๆ แม่น้ำที่คดเคี้ยวเหมือนริบบิ้นสีเงิน ตัดแบ่งทุ่งหญ้าออกจากกัน
“ที่นี่ทัศนียภาพก็ไม่เลวนี่นา”
เด็กสาวผมสั้นระดับหู คิ้วตาคมเข้ม พูดขึ้นเบาๆ
เธอคืออวี้เฉิง เพื่อนร่วมทีมที่รับผิดชอบด้านการแพทย์
ข้างๆ คือชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา มุมปากมักจะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย เกาชุน รับคำว่า “วิวดีแค่ไหน ดูนานๆ ก็เบื่อ ที่นี่แม้แต่สัตว์สักตัวก็ไม่มี ร้างผู้คนสิ้นดี ไม่เหมาะกับการอยู่อาศัยเลย”