เสิ่นสวินทรุดตัวลงซบหน้าอกของจี้เยว่ แนบหูลงไปฟัง
“ตุบ... ตุบ... ตุบ...”
เสียงหัวใจ
แผ่วเบา แต่สม่ำเสมอ
แข็งแรงกว่าตอนที่แล้ว
น้ำตาของเสิ่นสวินหยดลงบนขนปุกปุยของจี้เยว่ เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น ไม่ยอมให้ตัวเองร้องไห้ออกมาเป็นเสียง
ยังมีชีวิตอยู่
ยังไม่ตาย
เจ้าหน้าที่ประสานงานโทรศัพท์แล้ว
ไม่ถึงห้านาที ประตูใหญ่ของคลังสินค้าก็ถูกผลักเปิดออก
โจวลู่พุ่งเข้ามาเป็นคนแรก ตามด้วยเยี่ยจินซูและฉินวั่งเยว่ ข้างหลังพวกเขานั้น มีคนใส่ชุดกาวน์ขาวราวสองสามสิบคนเดินตามมาอย่างหนาแน่น
โจวลู่เห็นสภาพบนพื้น ก้าวเท้าชะงักไปครู่หนึ่ง
สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ตัวหนึ่ง ร่างโชกเลือด นอนอยู่กลางคลังสินค้า
นี่น่าจะเป็นอวิ๋นลั่วที่เสิ่นสวินเคยพูดถึงใช่ไหม?
เสิ่นสวินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตัวเปื้อนเลือดและสิ่งสกปรกจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้
“เสิ่นสวิน!” โจวลู่เดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว
สายตาเยี่ยจินซูกวาดมองจี้เยว่รอบหนึ่ง คิ้วขมวดมุ่น
เสิ่นสวินลุกขึ้นยืน ตัวโซซัดโซเซ ใช้เวลาที่สั้นที่สุดเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา ถูกสิ่งปนเปื้อนเหวลึกถล่มล้อม จี้เยว่เพื่อปกป้องลูกอ่อนและตัวเธอจึงทุ่มสุดชีวิต ฆ่าสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ บาดเจ็บสาหัสจนเกือบตาย
ระบบให้ผลไม้คืนชีพแกนรุ้งมาประคองชีวิตไว้ได้ แต่ต้องใช้การรักษาทางการแพทย์ของโลกเพื่อดูแลต่อเนื่อง
“ผลไม้ให้กินไปแล้ว ชีวิตถือว่าประคองไว้ได้” เสิ่นสวินเช็ดหน้าตัวเองซึ่งแยกไม่ออกว่าน้ำตาหรือเลือด “แต่มันมีบาดแผลทะลุที่สมอง ร่างกายมีจุดบาดเจ็บสาหัสอีกหลายแห่ง...”
เยี่ยจินซูมองเสิ่นสวินที่ร้องไห้จนหายใจไม่ทัน นิ่งไปสองวินาที แล้วเอ่ยขึ้น “กลับมาแล้วก็ปลอดภัยแล้ว ประเทศชาติจะรักษาชีวิตมันไว้ให้ได้แน่นอน!”