สายตากลับมาที่ใจกลางสมรภูมิ
ราเจชชักไข่แมลงเจาะดินออกมา ก็ตั้งใจแล้วว่าจะเอาชีวิตเดิมพัน
เมื่อเห็นสีหน้าตื่นกลัวของเสิ่นสวินและอีลีส เขากลับหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง นิ้วทั้งห้าออกแรงพร้อมกัน
ปัง!
ตุบ!
วินาทีเดียวกัน กระสุนปืนของอีลีสและหน้าไม้ของเสิ่นสวินพุ่งออกไป
กระสุนของอีลีสเข้าที่ข้อมือขวาของราเจช
“อ๊ากกก!!!”
ราเจชร้องเสียงหลงราวกับหมูถูกเชือด มือขวาหมดแรง
ลูกธนูของเสิ่นสวินกลับทะลุโคนขาของราเจช!
ราเจชบาดเจ็บสองจุด ทรุดลงไปทั้งตัว
แต่ที่แย่คือ การโจมตีของพวกเขาทำให้ราเจชหยุดออกแรง ไข่แมลงเจาะดินก็ยังร่วงหลุดจากมือที่อ่อนแรงของเขา
“แคร่ก”
เสียงแตกใสแว่วขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย ช่างเสียดหูเหลือเกิน
เปลือกไข่สีเทาน้ำตาลกระทบหินแตกกระจุย
ของเหลวสีเหลืองเขียวข้นดั่งหนองไหลออกมา สิ่งมีชีวิตสีน้ำตาลยาวน่าเกลียดร่วงลงมา ขดตัวดิ้นอยู่กับพื้น
หากก่อนหน้านี้กลิ่นเหม็นนั้นเสมือนอาวุธชีวภาพ ตอนนี้กลิ่นนี้ก็เหมือนมีคนเอาอุจจาระราดใส่สมองโดยตรง
เสิ่นสวินถูกกลิ่นเหม็นจนแทบหลับตาไม่ลง
ให้ตายเถอะ
เหม็นสุดๆ!
เสิ่นสวินโดนกลิ่นอบเข้าครู่เดียว ก็คว้าหน้ากากกันพิษออกมาจากมิติส่วนตัวโดยสัญชาตญาณ แล้วโยนให้คนอื่นๆ คนละอัน ตอนที่กำลังจะใส่ให้ฮั่วฮั่ว ก็พบว่าเจ้าตัวน้อยนี่เริ่มตาขาวแล้ว
ขาสั้นทั้งสี่ข้างกระตุกเป็นระยะ วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง รีบใส่หน้ากากให้มันทันที
วิญญาณกลับเข้าร่าง
พลังทำลายล้างของกลิ่นเหม็นนี้รุนแรงเกินไป ต่อให้ใส่หน้ากากกันพิษ ก็ยังได้กลิ่นเหม็นอยู่บ้าง