"นางพูดภาษาของพวกเราได้ด้วย!" ภูตหินตัวหนึ่งกรีดร้องออกมา
วินาทีถัดมา พวกภูตหินก็แห่กันเข้ามาล้อมรอบอย่างพรึบพรั่บ
พวกมันไม่ขว้างหินแล้ว กลับวิ่งวนรอบตัวเสิ่นสวินอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับถามพร่ำเพรื่อ
"ทำไมเธอพูดภาษาพวกเราได้?"
"เธอมาจากที่ไหน?"
"มนุษย์เอ๋ย เธอชื่ออะไร?"
......
"เงียบได้แล้ว!" เสิ่นสวินปวดหัวกับความวุ่นวายนี้ ยกมือกดลงเพื่อส่งสัญญาณให้เงียบ "พวกเธอสงสัยว่าทำไมฉันพูดภาษาพวกเธอได้? ก็เพราะในดินแดนของฉันมีสัตว์กระทุ้งหิน และเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาก"
เหล่าภูตหินรอบข้างมองหน้ากันเอง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะก๊ากดังลั่น
"โกหก!"
"โม้นี่นา นั่นมันสัตว์กระทุ้งหินนะ จะมาเป็นเพื่อนกับมนุษย์ได้ยังไง?"
"พวกมนุษย์เจ้าเล่ห์ที่สุด พวกเราต้องถูกหลอกแน่ ๆ!"
"เราก็เป็นเพื่อนกันได้เหมือนกันนะ" เสิ่นสวินค่อย ๆ โน้มน้าว
ทันใดนั้น ภูตหินหัวโตกว่าตัวอื่นเล็กน้อยตัวหนึ่งก็เบียดขึ้นมาอยู่แถวหน้า ชี้นิ้วไปที่เสิ่นสวินแล้วพูดเสียงดัง "ใครจะไปเป็นเพื่อนกับเธอ! เธอแค่หลอกลวง! อยากได้ผิวหินของพวกเรา เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จแล้วผ่านด่านใช่ไหม?"
รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นสวินแข็งค้าง
ไหนบอกว่าสมองไม่ค่อยพัฒนาไง?
ทำไมตรรกะถึงได้ชัดเจนขนาดนี้ แล้วทำไมหลอกยากอย่างนี้นะ?
การรับมือกับเด็กดื้อ ใช้วิธีพูดจาเหตุผลไม่ได้ผล
เสิ่นสวินหยิบลูกอมนมต้าป๋ายทู่หนึ่งเม็ดออกมาจากกระเป๋า แล้วยกขึ้นกลางอากาศ
"พวกเธอรู้ไหมว่านี่คืออะไร?"