[ติ๊ง!]
[ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่รับประทานได้: ภูตหินนิ่งสงบ ได้รับ: แต้มการเติบโต 20]
กรอบสีน้ำเงินเด้งขึ้นมา
[ชื่อ: ภูตหินนิ่งสงบ]
[คำอธิบาย: สายพันธุ์กลายพันธุ์ห่างไกลของสัตว์กระทุ้งหิน]
[พฤติกรรม: ชอบที่มืด หมกตัวอยู่ตลอดปี]
[ส่วนที่รับประทานได้: ผิวหิน (ต่างจากสัตว์กระทุ้งหิน ผิวหินของภูตหินสามารถใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับยาพิเศษได้ ที่เหลือ...กัดไม่ไหว)]
[ความดุร้าย: รุนแรงมาก เป็นญาติใกล้ชิดของสัตว์กระทุ้งหิน อีกทั้งเป็นสายพันธุ์ที่พัฒนาแล้วพิกลมากที่สุดในบรรดาญาติทั้งหมด ได้รับผลกระทบจากสภาพแวดล้อมพิเศษในหอคอย สมองฝ่อ แทบไม่มีสมองใหญ่และสมองน้อย ใช้คำพูดของคนโลกเธอก็คือ ไอ้บ้า แต่สิ่งที่แลกมาคือแขนขาแข็งแกร่งเป็นพิเศษ ดำเนินชีวิตด้วยสัญชาตญาณล้วน ๆ ความสามารถในการสู้รบสูงกว่าลูกอ่อนของสัตว์กระทุ้งหินทั่วไปมาก]
[งานอดิเรก: นิ่งเฉย หัวเราะโง่ ๆ]
ด้านล่างสุดของกรอบเล็ก ๆ ยังมีคำเตือนพิเศษสีแดงติดมาอีกหนึ่งบรรทัด
[คำแนะนำ: โดยปกติมันจะไม่โจมตีคนก่อน แต่ถ้าหาทางตายเองก็อีกเรื่อง แนะนำให้หมายเลข 019 คิดให้ดี ด้วยพลังระดับอ่อนหัดของเธอตอนนี้ สู้ไอ้ตัวสมองฝ่อนี้ไม่ได้หรอก]
เสิ่นสวินมองบรรทัดสุดท้ายนั้น ปติเปลือกตากระตุก
พูดจาให้ดี ๆ สิ
ประชดใครกัน?
เธอเป็นคนคิดสั้นขนาดนั้นหรือไง?
นึกย้อนไปตอนเพิ่งมาถึงเกาะดวงดาว รันรันใช้ขวานเหล็กกล้าฟันเข้าใส่ยังบิ่นปากขวาน เกือบถูกเสี่ยวฮุยจัดการทั้งคนทั้งขวานฝังดิน