เสิ่นสวินตัดสินใจทันที “ช่วยคนก่อน ดินแดนหมายเลข 088 หนีไม่พ้น แต่เย่าซิงรอไม่ได้”
ดินแดนจริงอยู่ว่าสำคัญ แต่ชีวิตของเพื่อนร่วมทีมต้องมาก่อนเสมอ
สำหรับเธอ ทรัพยากรมากมายก็แลกไม่ได้กับชีวิตหนึ่งชีวิต
รางวัลรวม 5 ชิ้นของภารกิจประกาศรางวัลนั้นชวนให้อยากได้จริง ๆ แต่ถ้าพาเจียงเย่าซิงกลับไปอย่างปลอดภัยไม่ได้ เธอจะไปอธิบายกับสหายร่วมรบคนอื่น ๆ อย่างไร?
ต่อให้ได้รางวัลมา เธอก็ข้ามความรู้สึกผิดนั้นไปไม่ได้
อีลีสหันมามองเสิ่นสวิน น้ำเสียงจริงจัง ยื่นไมตรีให้ “ฉันหวังว่าพวกคุณจะเข้าร่วมทีมของฝรั่งเศส เรามาร่วมกันพัฒนาหมู่เกาะดวงดาว ความสามารถเฉพาะตัวของพวกคุณ บวกกับทรัพยากรของเรา เราสามารถสร้างพันธมิตรระยะยาวบนแผ่นดินนี้ได้ และเพื่อแลกเปลี่ยน พวกเราจะไปช่วยคุณช่วยทีมของคุณเอง”
เสิ่นสวินมองอีลีสด้วยความไม่เข้าใจอย่างชัดเจน
คนคนนี้คิดอะไรอยู่?
เธอไปตรงไหนที่ดูเหมือนไร้ความสามารถในการพัฒนา?
เป็นเพราะเธอดูใจดีเกินไป หรือเก็บตัวเกินไป?
จนทำให้ไอริสเข้าใจผิดขนาดนี้?
“ร่วมมือชั่วคราวไม่มีปัญหา แต่ผูกพันระยะยาวไม่คุย”
เสิ่นสวินปฏิเสธทันที “หมู่เกาะดวงดาวใหญ่ขนาดนี้ แต่ละคนเก่งในทางใครทางมัน คนของฉันฉันช่วยเอง ดินแดนของฉันก็จะพัฒนาด้วยตัวเอง”
อีลีสขมวดคิ้ว กำลังจะพูดโน้มน้าวต่อ
ทันใดนั้น บนพื้นที่ว่างหลังกองหินก็มีเสียงฝีเท้าที่สับสนวุ่นวายดังมา
คนผิวคล้ำกว่าร้อยคนกรูออกมาจากหลังก้อนหินใหญ่ รีบแยกย้ายกันออกไปเป็นรูปครึ่งวงกลม ปิดเส้นทางของพวกเขาอย่างมิดชิด