ท่ามกลางเสียงโต้เถียง ชาวพื้นเมืองร่างผอมที่หมอบอยู่มุมหนึ่งซึ่งไม่พูดอะไรมาตลอด ก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงเครือเคร่ง
"พวกเพชฌฆาตกลุ่มนั้น ฆ่าชาวเผ่าของเรา แย่งชิงของของเรา ยังจะจับเราไปเป็นทาสอีก บาปที่พวกมันก่อไว้ ยังจะน้อยไปหรือไง?"
เขายกหน้าขึ้น ดวงตาแฝงความคลั่งไคล้ "ข้าคิดว่า ต้องเป็นเพราะพวกมันทำให้เทพแห่งฟากฟ้าโกรธ เทพแห่งฟากฟ้าทนไม่ไหวแล้ว จึงลงอาญาสวรรค์ ใช้เพลิงเทพเผาพวกมันให้ตายหมด!"
"อาญาสวรรค์?"
ชาวพื้นเมืองมองหน้ากันไปมา ใบหน้าฉายทั้งความยำเกรงและความคลางแคลงใจ
ทักเป็นคนแรกที่หัวเราะเย้ย "คาชี หัวของแกโดนสัตว์ยักษ์เหยียบไปแล้วหรือไง? อาญาสวรรค์อะไร? พวกเราอธิษฐานกันมากี่ครั้งแล้ว ยังไม่เห็นเทพแห่งฟากฟ้ามาช่วยพวกเราเลยสักครั้ง เทพแห่งฟากฟ้าตายไปนานแล้ว!"
คาชี ชาวพื้นเมืองร่างผอมที่ถูกว่า ฉะ ยืนขึ้น สบตากับทักอย่างไม่หวาดหวั่น "นั่นก็เพราะพวกเราไม่ศรัทธาพอต่างหาก!
แต่พวกเพชฌฆาตกลุ่มนั้นไม่เหมือนกัน พวกมันไม่เพียงฆ่าฟัน ยังเหยียดหยามแผ่นดินนี้ด้วย
ลืมไปแล้วหรือไงว่าพวกมันเทขยะพิษเหม็นเน่าลงในแหล่งน้ำของพวกเรา?
ฟ้าจะทนรับพฤติกรรมแบบนั้นได้หรือ?"
คำพูดนี้ทำให้ชาวพื้นเมืองหลายคนเห็นคล้อยตาม
"คาชีพูดมีเหตุผล"
ชาวพื้นเมืองผู้เฒ่าคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "ในตำนานของบรรพบุรุษ มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับเทพเพลิงลงโทษคนชั่ว ว่ากันว่าเมื่อบาปหนาสะสมถึงขีดหนึ่ง ฟ้าจะบันดาลเพลิงแห่งพินาศลงมา ชำระล้างความโสโครกให้สิ้น"