เสิ่นสวินคิดอยู่นาน แต่ก็ยังคิดไม่ออก จึงตัดสินใจตามหาคนอื่นก่อน
“ซูหยู? หว่านถัง? เสี่ยวไป๋?”
เธอลองตะโกนเรียกสองครั้ง เสียงดังก้องไปทั่วป่าอันเงียบสงัด มีเพียงเสียงสะท้อนแผ่วเบาดังกลับมา
ไม่มีใครขานรับ
เสิ่นสวินลุกขึ้น กวาดตามองไปรอบ ๆ
ไม่มีใครอยู่เลย
หนิงซู๋หยูไม่อยู่ เสี่ยวไป๋ไม่อยู่ ลู่หว่านถัง อามู่... สมาชิกทีมทุกคนหายไปหมด
แม้แต่แมววงน้ำค้างแข็งทั้ง 12 ตัวก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เกิดอะไรขึ้น?
ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจเสิ่นสวิน เธอรีบเรียกระบบในหัว
“ระบบ ออกมา คุณไม่ได้บอกหรือว่าทุกคนจะถูกส่งตัว แล้วคนอื่นล่ะ? พวกเขาอยู่ไหน?”
ระบบ:[หากมีวาสนา ย่อมได้พบกัน]
เสิ่นสวินแทบหายใจไม่ทัน “???”
“คำว่า ‘หากมีวาสนา ย่อมได้พบกัน’ หมายความว่ายังไง? พูดมาให้ชัดว่าพวกเขาอยู่ไหน!”
[เกิดเหตุไม่คาดคิดระหว่างการส่งตัว พวกเขาถูกส่งไปยังสถานที่อื่น]
ระบบหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า[หมายเลข หมายเลข 019 โปรดพยายามทำภารกิจให้สำเร็จ]
“เหตุไม่คาดคิด?”
เสิ่นสวินทำหน้างุนงง “เหตุอะไร? คุณเป็นระบบอารยธรรมชั้นสูงแท้ ๆ การส่งตัวยังเกิดเหตุไม่คาดคิดได้อีกเหรอ? คุณกำลังแกล้งฉันอยู่หรือเปล่า?”
“บอกให้ทำภารกิจให้สำเร็จ แล้วภารกิจคืออะไรล่ะ? ก็ไม่เห็นบอก”
ระบบไม่ตอบ เงียบสนิทราวกับเป็นระบบที่ตายไปแล้ว
เสิ่นสวินด่าระบบในใจไป 800 รอบ
ระบบเฮงซวย พอถึงเวลาสำคัญก็ใช้การไม่ได้
ช่างเถอะ ทะเลาะไปก็แก้ปัญหาไม่ได้