(เพิ่มตอนพิเศษเพื่อฉลองคะแนนรีวิวที่ขึ้นเป็น 8.7, 3/3)
กรงเล็บวาววับเย็นเยียบใกล้จะฟาดลงบนร่างของเธอเต็มที แววสิ้นหวังปรากฏในดวงตาหญิงสาว เธอยอมรับชะตากรรมแล้วหลับตาลง
เสี้ยววินาทีเป็นตาย
“ปัง!”
เสียงปืนทุ้มต่ำดังแหวกความเงียบสงัดของผืนป่า
เสิ่นสวินยิงปืนแล้ว
เธอเล็งไปที่ดวงตาของสัตว์ประหลาด ซึ่งโดยปกติแล้วเป็นจุดที่เปราะบางที่สุดของสิ่งมีชีวิต
แต่!!!
ความคิดนั้นฟังดูดี ทว่าความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น
วิถีกระสุนเบี่ยงไปเพียงเล็กน้อย
สุดท้าย กระสุนไม่ได้เจาะเข้าดวงตาของสัตว์ประหลาด แต่กลับพุ่งชนเกราะแข็งสีแดงตรงอกของมัน
“ฉึก!”
เสียงทึบดังขึ้น คล้ายคมมีดแทงทะลุหนังที่ผุพัง
เกราะสีแดงซึ่งดูแข็งแกร่งไร้เทียมทาน กลับเปราะราวกับกระดาษเมื่ออยู่ต่อหน้ากระสุนปืนไรเฟิลที่หมุนด้วยความเร็วสูง
กระสุนเจาะทะลุอย่างน่าสะพรึง พุ่งออกจากแผ่นหลังของสัตว์ประหลาด ทิ้งรูขนาดใหญ่ที่เนื้อหนังเละเทะเอาไว้
“โฮก—”
สัตว์ร้ายส่งเสียงครวญครางสั้น ๆ อย่างเจ็บปวด ร่างมหึมาโงนเงนสองครั้ง ก่อนล้มลงเสียงดังสนั่น กระตุกอยู่สองสามทีก็แน่นิ่งไป
หญิงสาวหลับตารอความตาย ได้ยินเพียงเสียงประหลาดเสียงหนึ่ง แต่ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่คิดว่าจะเกิดขึ้นกลับไม่มาถึงเสียที
เธอค่อย ๆ แง้มเปลือกตาขึ้น
สัตว์ร้ายน่าสะพรึงตัวนั้นนอนนิ่งอยู่ข้างเท้า เลือดสีแดงคล้ำกำลังแผ่กระจายอย่างรวดเร็วอยู่ใต้ร่างของมัน
ตายแล้วหรือ?
หญิงสาวนิ่งอึ้ง ไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอมองไปยังทิศทางที่เสียงประหลาดเมื่อครู่ดังมา แล้วเห็นเงาร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่ใต้ร่มไม้ไม่ไกลนัก