(ตอนพิเศษเพิ่ม เนื่องจากคะแนนรีวิว 8.2 คะแนน 1/3)
เสิ่นสวินสีหน้าจริงจังพูดกับวอเสี่ยวเอ้อ: “ต่อไปพวกแกห้ามโจมตีสัตว์บนฝั่งโดยพลการ โดยเฉพาะพวกที่มีขนและหางเป็นวงลายๆ อย่างแมววงน้ำค้างแข็ง รวมถึงสัตว์สองขาอย่างฉันด้วยไม่ได้นะ”
วอเสี่ยวเอ้อกระพริบตา นึกถึงสองตัวขนฟูที่มันแกล้งเมื่อไม่กี่วันก่อน: “โอ้~ แกหมายถึงพวกตัวเล็กๆ ขนปุกปุยพวกนั้นน่ะเหรอ?”
“ใช่ พวกมันเรียกว่าแมววงน้ำค้างแข็ง เป็นเพื่อนที่ดีของเรา บางทีก็มาหาปลาที่ริมทะเลสาบ อย่าไปทำร้ายพวกมัน”
หนวดของวอโม่กระเพื่อมไปมาในน้ำ: “พวกเราไม่ได้กินแมวสักหน่อย ขนเยอะเกินไป พอโดนน้ำก็มีกลิ่นแปลกๆ พวกเราก็แค่รู้สึกสนุกดี! พวกมันยืนอยู่บนฝั่ง พอดีงก็ร่วงลงน้ำ ขาสั้นๆ สี่ขานั้นวิ่งปัดไปปัดมาดูน่าขำมาก”
เสิ่นสวินปวดหัวกับเจ้าพวกสัตว์ประหลาดใหญ่พวกนี้ที่เอาแมววงน้ำค้างแข็งมาเป็นของเล่นในสวนน้ำซะได้
เธอทำน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น: “นั่นไม่สนุกเลย พวกมันจะตกใจตาย! ถ้าเจอตัวที่ว่ายน้ำไม่เป็น จมน้ำตายไปแล้วจะทำยังไง? พวกแกต้องสัญญากับฉัน ต่อจากนี้ห้ามโจมตีพวกมัน และห้ามแกล้งพวกมันด้วย”
วอเสี่ยวเอ้อว่ายเข้าไปใกล้ๆ วนเวียนอยู่ริมฝั่ง ท่าทางจริงจังมาก: “แกช่วยพวกเรากำจัดหอยทากให้ เราไม่คันอีกแล้ว แกคือเพื่อนที่ดีของพวกเรา! เพื่อนของแกก็คือเพื่อนของพวกเรา ต่อจากนี้พวกเราจะไม่ไปรังแกพวกมันเด็ดขาด!”
เสิ่นสวินถามย้ำ: “พูดแล้วต้องทำตามนะ?”
วอเสี่ยวเอ้อชูหนวดขึ้นมาเหนือน้ำ เสิ่นสวินยื่นนิ้วชี้ไปแตะเบาๆ