(ขอบคุณการรับรองเทพจาก “เว่ยเทียนหมิงผู้รักวาฬเพชฌฆาต” มา ณ ที่นี้ ขอเพิ่มตอนพิเศษส่งให้เลย!)
“พวกเธอเห็นเมื่อกี้ไหม?” เสิ่นสวินวางกล้องส่องทางไกลลง เสียงของเธอเบามาก
ลู่หว่านถังพยักหน้า
เจ้าสีดำเมื่อครู่ ดูเหมือนหนวดเส้นหนึ่ง ตั้งแต่โผล่พ้นน้ำจนถึงหดกลับไป แป๊บเดียวเท่านั้น ความเร็วเร็วจนน่าตกใจ
“ผมรู้สึกว่ามันกำลังลองเชิงเรา” ลู่เซียวถิงย่อตัวหลังที่กำบัง มือวางอยู่บนซองปืน ดวงตาจ้องมองผืนน้ำ
เสิ่นสวินครุ่นคิด “โยนลงไปอีกชุดหนึ่ง”
จากนั้นก็หยิบปลาตายออกมาเจ็ดแปดตัว โยนไปยังจุดเดิม ปลาร่วงลงบนผิวเลือดสีเลือดค่อย ๆ แผ่กระจายออก
คราวนี้ระยะเวลารอน้อยลงมาก
ราวห้านาที เนินใต้น้ำก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
แล้วหนวดก็ดีดขึ้นเหนือน้ำ ฉกปลาไปห้าตัวอย่างแม่นยำ
เหลือสามตัว
“เจ้านี่มันเรื่องมากจริง ๆ นะ” ฉู่ชิงเหอพึมพำ
เสิ่นสวินโยนปลาลงไปอีกครึ่งหนึ่ง
ปลาลอยหนาแน่นอยู่บนผืนน้ำ กลิ่นคาวเลือดโชกไปหมด
คราวนี้ เงาดำใต้น้ำเคลื่อนเข้ามาเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พอถึงระยะห้าเมตร มันก็ไม่หยุด
รุกคืบต่อไปเรื่อย ๆ
เสิ่นสวินจ้องไปทางไกลอย่างจดจ่อ
ผิวน้ำฉีกขาดออกจากกลางเป็นรอยแยก พูดให้ถูกคือ ถูกเจ้าตัวใหญ่ใต้น้ำกรีดเปิดออก
สิ่งแรกที่โผล่ขึ้นมาคือหัว
หัวโตกลม ๆ หุ้มด้วยผิวหนังสีดำ ส่องประกายน้ำระยิบระยับใต้แสงแดด หัวทั้งสองข้างมีตาโต ๆ ข้างละหนึ่ง ขับประกายความฉลาด กลางหัวด้านบนมีเขาสองข้างที่แหลม ริมฝีปากมีหนวดสองเส้นที่เรียวยาว โปร่งแสงเหมือนหยกขาว ไหวพลิ้วเบา ๆ