“จัดการเรียบร้อยหรือยัง?” เสิ่นสวินเดินเข้าไป “มีงานเข้าแล้ว ไปว่านเซิงพัวกับฉัน เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม สิบนาทีออกเดินทาง”
ลู่หว่านถังเก็บท่า พลางมองเสิ่นสวิน “เกิดอะไรขึ้น?”
เสิ่นสวินเล่าเรื่องที่ซวงฉวนรายงานมาอย่างย่อ ๆ
ทุกคนพอเข้าใจสถานการณ์ รีบกลับไปเก็บข้าวของ แล้วมารวมตัวกันที่จุดส่งตัวในเวลาสิบนาที
ระหว่างทางไปจุดส่งตัว เสิ่นสวินถอนหายใจ
ซู๋หยูไม่มา เสี่ยวไป๋ก็ไม่มา เสียกำลังรบหลักไปตั้งสองคน
แต่ก็ไม่มีทางเลือก
หนังสืออ้างอิงสองเล่มที่พากลับมามีความสำคัญเกินไป ข้างในบันทึกข้อมูลพืชและสัตว์ทั้งหมดบนเกาะดวงดาว
งานแปลเดิมทีควรเป็นหน้าที่ของเธอ เพราะก่อนหน้านี้มีแค่เธอคนเดียวที่อ่านภาษาลาโม่ได้
แต่ตอนนี้มีเสี่ยวไป๋แล้ว เสี่ยวไป๋เรียนรู้ทุกภาษาบนโลกแล้ว สื่อสารกับทุกคนด้วยภาษาจีนกลางได้ งานนี้เลยตกเป็นของมัน
เธอเลยให้เสี่ยวไป๋ช่วยหนิงซู๋หยูแปล
หนิงซู๋หยูเองก็อยากท่องหนังสือสองเล่มนั้นทั้งเล่ม พร้อมกับเรียนภาษาลาโม่จากเสี่ยวไป๋ไปด้วย
ยังไงซะเธอตั้งใจจะออกสำรวจเกาะดวงดาวทั้งหมดในอนาคต ถ้าจำพืชและสัตว์บนเกาะดวงดาวไม่ได้ โอกาสอันตรายจะเพิ่มขึ้นมหาศาล
และเพราะมีเสี่ยวไป๋ เธอเลยถอนตัวออกมาได้อย่างสบายใจ
เสี่ยวไป๋ตอนแรกไม่ค่อยเต็มใจนัก ตอนนั้นเธอเลยบอกมันว่า “นายต้องอยู่ช่วยซู๋หยูแปลหนังสืออ้างอิงสองเล่มให้เสร็จ ถึงจะไปไหนได้”
เสี่ยวไป๋เชื่อฟังคำสั่งเสิ่นสวิน
ดังนั้นวันนี้หนิงซู๋หยูและเสี่ยวไป๋จึงอยู่ที่นครซิงสวิน นั่งแปลหนังสือหนาเท่าอิฐสองเล่มนั้นทีละหน้าทีละหน้า