น้ำแร่หนึ่งขวด
ขนมปังห่อกระดาษไขหนึ่งก้อน
แล้วก็มีแปลนแผ่นหนึ่งที่เปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ
[แปลนเครื่องควบแน่นน้ำระดับ 1: สามารถควบแน่นน้ำจากอากาศได้ 50 มล. ต่อชั่วโมง]
[เงื่อนไขการสร้าง: พลาสติก 10 หน่วย, ผ้า 5 หน่วย, เหล็ก 5 หน่วย]
หลินเยว่จ้องข้อความนี้ ทั้งคนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนความปีติยินดีจะพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
น้ำ!
ช่วงหลายปีมานี้เขาอ่านนิยายแนวเอาชีวิตรอดบนเส้นทางมาไม่น้อย จึงรู้ดีแก่ใจว่าน้ำในโลกนี้หมายถึงอะไร
โดยเฉพาะช่วงแรกที่ทรัพยากรขาดแคลน น้ำน่ะมีค่าดั่งทองคำ
ชั่วโมงละ 50 มล. ฟังดูไม่มาก
แต่หนึ่งวันยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่หยุด ก็ได้ 1200 มล. กำลังดีพอสำหรับความต้องการพื้นฐานในหนึ่งวันของผู้ใหญ่หนึ่งคน
พูดอีกอย่างคือ เมื่อของชิ้นนี้ติดตั้งบนรถได้ ปัญหาน้ำดื่มของเขาไปชั่วชีวิต ก็แทบจะคลี่คลายไปแล้วครึ่งหนึ่ง
“ฮ่า ๆ ๆ!”
หลินเยว่หลุดเสียงหัวเราะต่ำออกมาอย่างอดไม่อยู่ นิ้วที่กำแปลนไว้ลูบคลำตามขอบไปมาซ้ำ ๆ ราวกับกลัวว่านี่คือภาพหลอน
เพิ่งเริ่มเกมได้แค่ครึ่งชั่วโมง ก็ครอบครองทรัพยากรสำคัญที่สุดในช่วงต้นได้แล้ว
“ระบบแจ้งเตือน” นี่ มันราวกับเป็นบั๊กแบบหมดจดเลยทีเดียว
เขาพิงตัวเข้ากับตัวถังรถบ้าน เงยหน้ามองเส้นทางไร้ที่สิ้นสุดเบื้องหน้า ในหัวเริ่มจินตนาการโลดแล่นไปไกล
รอให้ผ่านการซื้อขายหลายต่อหลายครั้ง รวบรวมทรัพยากรในมือได้มากพอ อยากได้อะไรก็ได้
ถึงตอนนั้นค่อยหาคนที่ถูกใจและมีความสามารถสักสองสามคน เลียนแบบพวกตัวเอกในนิยาย ห้อมล้อมด้วยหญิงคนสนิทสองสามคน แถมยังมีรถบ้านสุดหรูคันนี้ของตัวเองอีก...