“น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วพี่รับมือยังไงเหรอ?”
“จะรับมือยังไงได้ล่ะ ก็เตรียมร่ม เสื้อกันฝน แล้วก็รองเท้ายางไว้ โดยเฉพาะรองเท้ายาง ที่นั่นน้ำขังเต็มพื้น ถ้าไม่ใส่รองเท้ายาง เดินลุยน้ำยังลำบาก แถมในป่าฝนยังมีงูแมลงเยอะ ถ้าโดนกัดขึ้นมาไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เลย”
“พระเจ้า งูแมลงเหรอ? ในเกมนี้มีของแบบนั้นด้วยเหรอ?”
“คิดว่าไงล่ะ? พิษงูบางชนิดกัดกร่อนแผลได้ โดนกัดทีแผลก็เน่าเป็นบริเวณกว้าง ถ้าไม่ใช้ยาก็ไม่มีทางหาย”
“น่ากลัวจัง แล้วพี่โดนกัดไหม?”
“ไม่ พี่เตรียมรองเท้ายางกับเสื้อกันฝนแขนยาวไว้ก่อนแล้ว ห่อมิดทั้งตัวเลย ถ้าเธอเข้าไปทีหลัง ก็อย่าลืมเตรียมของพวกนี้ไว้ล่วงหน้า ไม่งั้นโดนฝนกรดราดทั้งตัว แล้วโดนงูกัดอีก ต่อให้เป็นเทพก็ช่วยไม่ได้”
หลินเยว่แต่งเรื่องได้คล่องขึ้นเรื่อย ๆ เขาบรรยายช่วงการแข่งขันที่สองให้กลายเป็นถนนกลางป่าฝนที่ทั้งชื้นทั้งร้อนอบอ้าว
ฝนกรดตกลงมาจากฟ้าไม่หยุด พื้นเต็มไปด้วยน้ำขัง งู แมลง หนู และมดชุกชุม หากไม่สวมอุปกรณ์กันฝนให้ครบ ก็ลงจากรถไปทำอะไรไม่ได้เลย
ซูหว่านส่งอีโมจิแสดงความตกใจมา
“ป่าฝนเหรอ? ช่วงการแข่งขันที่สองเป็นถนนในป่าฝนเหรอ? พระเจ้า ไม่เหมือนที่ฉันคิดไว้เลย”
“เธอคิดว่าเป็นแบบไหนล่ะ?”
“ฉันนึกว่าช่วงการแข่งขันที่สองก็น่าจะเป็นถนนเหมือนกัน แค่เปลี่ยนบรรยากาศเท่านั้น ไม่คิดว่าจะเป็นป่าฝน แถมต้องเตรียมของเยอะขนาดนี้”
“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ เออ แล้วอย่าไปบอกคนอื่นนะ เรื่องนี้มีแค่เธอคนเดียวที่รู้”
“รู้แล้วน่า พี่ ฉันไม่พูดมั่วหรอก แต่พี่แน่ใจนะว่าเป็นป่าฝน? ฉันรู้สึกแปลก ๆ ช่วงการแข่งขันแรกเป็นถนนแสงอาทิตย์แผดเผา แล้วทำไมช่วงการแข่งขันที่สองถึงเปลี่ยนเป็นป่าฝนกะทันหันล่ะ?”