ประโยคนี้ซูเวย์ฟังเองยังอยากหัวเราะ ไม่ต้องพูดถึงนางเอกเลยว่าจะโมโหขนาดไหน
ห้ามหัวเราะ เธอเป็นมืออาชีพ
ซูเวย์แสร้งทำหน้าเศร้าแล้วส่ายหน้า ฝืนยิ้มออกมา “ไม่เป็นไรหรอก”
ลี่มู่ชิงถลึงตาใส่เธอ “ไม่เป็นไรอะไรกัน เธอนี่ใจอ่อนเกินไป ใจดีเกินไปแล้วนะ อุตส่าห์ออกไปตามหาเขาด้วยความหวังดี แต่เขากลับไม่เห็นน้ำใจเลย คนแบบนี้ก็มีด้วยเหรอ!”
“ช่างเถอะ ยังไงเขาก็เป็นน้องสาว”
“น้องสาวอะไร อายุห่างจากเธอไม่เท่าไร แถมยังไม่รู้จักโตอีก” ลี่มู่ชิงพูด “ก็มีแต่เธอที่โง่ คอยนึกถึงความเป็นญาติแล้วมองเขาเป็นน้องสาว เขาอาจไม่ได้จริงใจคิดว่าเธอเป็นพี่สาวเลยก็ได้”
“ยังไงฉันก็ไม่สน วันนี้เขาต้องขอโทษเธอ”
“มู่ชิง...”
ซูเวย์ยังอยากพูดอะไรต่อ แต่ลี่มู่ชิงชิงพูดตัดหน้า “ฉันถามหน่อย ถ้าต้องเลือกแค่คนเดียวระหว่างฉันกับเขา เธอจะเลือกใคร?”
คนหนึ่งคือเพื่อนสนิทที่สุดที่คบกันมาตั้งแต่เด็ก อีกคนคือญาติแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วัน ไม่จำเป็นต้องลังเลเลย
ซูเวย์ตอบอย่างจนใจว่า “ก็ต้องเลือกเธออยู่แล้ว”
ลี่มู่ชิงยิ้มอย่างพอใจ “ในเมื่อเป็นแบบนี้ เรื่องนี้เธอก็ไม่ต้องยุ่งแล้ว”
เธอกดซูเวย์ให้นั่งลงบนเก้าอี้หวายข้างๆ อย่างไม่ยอมให้ขัดขืน จากนั้นก็ร่วมมือกับคนอื่นๆ กดดันเหอหยุน บังคับให้เขาต้องขอโทษซูเวย์
เหอหยุนยืนพิงเสาอยู่ข้างหลัง ไม่มีทางให้ถอย โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง
ด้านหลังกลุ่มคน ซูเวย์เอนกายพิงเก้าอี้หวายอย่างสบายใจ มองเขาพลางแบมือออกอย่างไร้เดียงสา