เหอหยุนเพิ่งก้าวเข้าประตูบ้าน ก็ได้ยินคำพูดของซ่งหวานหวน
ฝีเท้าของเธอหยุดชะงัก หัวใจบีบรัดจนรู้สึกเจ็บ
หลังออกจากงานเลี้ยงวันเกิด เธอไม่ได้ไปตามหาคนขับ เพราะรู้ว่าต่อให้หาเจอ คนขับก็คงไม่ยอมพาเธอกลับมา
ซูเวย์ต่างหากที่เป็นคุณหนูใหญ่ของบ้านอย่างถูกต้องชอบธรรม
เธอจึงเดินออกจากเขตวิลล่าคนเดียว แล้วเรียกรถกลับมา
ซูหมิงหงกับซ่งหวานหวนแม้จะยังไม่เต็มใจยอมรับเธอ แต่ก็ไม่ได้ตัดเงินค่าขนม อย่างน้อยก็พอจ่ายค่าแท็กซี่
แต่เธอไม่คิดเลยว่าพอกลับมาจะได้ยินคำพูดเช่นนี้
ความขุ่นเคืองและน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมาตลอดทางพลันปะทุขึ้น เธอเดินเข้าไปในห้องรับแขก ตรงไปหาพวกเขาเพื่อแก้ต่างให้ตัวเอง
“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมฉันต้องขอโทษด้วย?”
การปรากฏตัวกะทันหันของเหอหยุนทำให้ซ่งหวานหวนชะงักไป “เสี่ยวหยุน?”
ซูเฉินได้สติก่อนใคร “เธอยังกล้ากลับมาอีกเหรอ ถ้าไม่ต้องออกไปตามหาเธอ พี่สาวฉันจะบาดเจ็บได้ยังไง?”
เหอหยุนเถียงเสียงดัง “ฉันเป็นคนขอให้เธอไปตามหาฉันเหรอ? ฉันทำให้เธอบาดเจ็บเหรอ? ฉันไม่เคยขอให้เธอทำอะไรสักอย่าง เธอบาดเจ็บเพราะหาเรื่องใส่ตัวเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน แล้วฉันจะขอโทษทำไม?”
“ส่วนเรื่องที่ให้ฉันออกไปกับเธอ จริง ๆ ฉันไม่ได้อยากไปงานเลี้ยงวันเกิดอะไรนั่นเลย ยิ่งไม่อยากออกไปกับเธอด้วย!”
“พวกคุณไม่เคยถามความเห็นฉันสักคำก็ตัดสินใจแทนฉัน พอเกิดเรื่องขึ้นแล้วจะมาโทษฉันได้ยังไง?”
“เธอบาดเจ็บก็เพราะหาเรื่องใส่ตัวเอง! สมควรแล้ว!”
ซูเฉินโกรธจัด “พูดอีกทีสิ!”
“พูดอีกทีก็ได้ ซูเวย์บาดเจ็บก็สมควรแล้ว เธอหาเรื่องใส่ตัวเอง!”
ในที่สุดก็ได้ระบายความน้อยเนื้อต่ำใจออกมา เหอหยุนหอบหายใจ รู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน