“ปิดกล้องแล้ว ยินดีด้วย!”
ในที่สุดละครเรื่องแรกของซูเวย์ก็ถ่ายทำเสร็จ
ซูเวย์รับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ไว้ ทั้งดีใจทั้งโล่งอก ในที่สุดก็ได้หยุดยาวเสียที!
นักแสดงในกองถ่ายปรึกษากันว่าจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้ซูเวย์ปิดกล้องอย่างราบรื่นในตอนเย็น
แต่ซูเวย์ปฏิเสธอย่างสุภาพ
เพราะซูเหวินเยี่ยมมาจิงซือแล้ว
ซูเหวินเยี่ยมรู้ว่าวันนี้ซูเวย์ปิดกล้องพอดี อีกทั้งงานทางนั้นก็หยุดชั่วคราว เขาจึงตั้งใจบินมาจิงซือเพื่อรับน้องสาวกลับบ้าน
“ฉันไม่ใช่เด็กสักหน่อย พี่อุตส่าห์มารับถึงนี่ ไม่เหนื่อยหรือไง”
ตอนมาจิงซือ ซูเวย์ลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กมาด้วย แต่ขากลับเธอถือเพียงกระเป๋าถือธรรมดาใบเดียว ข้างในมีเอกสารที่เก็บไว้ตั้งแต่ครั้งก่อน ซึ่งตอนนี้อยู่ในมือซูเหวินเยี่ยม
ซูเหวินเยี่ยมยิ้มอย่างอบอุ่น “สำหรับพี่แล้ว เธออายุเท่าไรก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี”
ซูเวย์ทำปากยื่น แต่ในใจกลับอบอุ่นขึ้นมา
ยิ่งใกล้เวลาเครื่องออก ซูเวย์ก็ยิ่งประหม่า กระทั่งเครื่องบินทะยานขึ้นอย่างราบรื่น เธอถึงค่อยผ่อนลมหายใจ
คราวนี้ไม่ถูกจับกลับไปแล้ว
ใช่แล้ว ซูเวย์หนีออกมาอีกแล้ว
เฮ่จิ่งเฉียนรักษาคำพูด เขาบอกว่าจะไม่โกรธเธอ ก็ไม่โกรธจริง ๆ ของในกระเป๋า โดยเฉพาะพวกเอกสาร คืนให้เธอหมดแล้ว เว้นแต่สร้อยข้อมือเส้นนั้นที่เฮ่จื้ออวี่มอบให้
สุดท้ายสร้อยข้อมือเส้นนั้นคงลงเอยในถังขยะ หรือไม่ก็เตาเผาขยะ
เพราะเฮ่จิ่งเฉียนไม่ระแวดระวัง เธอถึงหนีออกมาได้ราบรื่นขนาดนี้
ซูเวย์มองเมฆนอกหน้าต่างเครื่องบิน หัวใจที่เต้นแรงค่อย ๆ สงบลง
ตอนนี้เฮ่จิ่งเฉียนคงกำลังยุ่งอยู่ น่าจะไม่มีเวลามาสนใจเธอ