รถของตระกูลฟู่จอดนิ่งอย่างเรียบร้อยหน้าบริษัท
คนขับลงจากรถเดินไปเปิดประตูให้ซูเวย์: “เชิญคุณ”
ซูเวย์สวมแว่นกันแดดอย่างเรียบร้อย ลงจากรถด้วยท่วงท่าที่ทรงพลัง พูดกับคนขับว่า: “คุณกลับก่อนได้เลย เดี๋ยวฉันกลับกับจิ่งเซินทีหลัง”
คนขับดีใจ: “ขอบคุณคุณซูมากครับ”
หน้าตึกสูงตระหง่านเสียดฟ้า ซูเวย์ถอดแว่นกันแดดออก ชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยกเท้าก้าวเดินเข้าไปอย่างชำนาญทาง
ตัวเลขบนลิฟต์ที่กระโดดขึ้นเรื่อย ๆ หยุดลง
ซูเวย์สวมรองเท้าส้นสูง ก้าวออกจากลิฟต์ มีเลขานุการรออยู่ข้างนอกแล้ว: “คุณซู”
ใบหน้าของเลขานุการประดับรอยยิ้มที่เหมาะสม แอบดีใจที่ตัวเองทัน: “คุณมาทำไมไม่บอกล่วงหน้าคะ ฉันจะได้ลงไปรับคุณ”
ซูเวย์ต้องการการบุกตะลุมบอลแบบไม่ทันตั้งตัว ให้พวกเขาเตรียมตัวไม่ทัน
“จิ่งเซินอยู่ไหน? ฉันมีธุระจะหาเขา”
พูดจบ ซูเวย์ก็ตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานของฟู่จิ่งเซิน
เลขานุการตกใจ รีบเดินเข้าไปขวาง: “เดี๋ยวก่อน คุณซู ตอนนี้คุณฟู่กำลังประชุมอยู่ ไม่สะดวก ฉันพาคุณไปพักที่ห้องรับรองก่อนดีไหมคะ คุณอยากดื่มอะไร? ชาหรือกาแฟ ฉันจะให้คนเตรียมให้ หรือว่าจะทานผลไม้? มีขนมด้วยนะ…”
ซูเวย์ไม่หยุดฝีเท้า: “ไม่เป็นไร ฉันไปรอเขาที่ห้องทำงาน”
เลขานุการขนหัวลุก: “คุณซู!”
จะให้ขวางยังไงไหมล่ะ ผู้ช่วยซวี่ช่างสร้างปัญหาให้จริง ๆ ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน
ในขณะที่เลขานุการกำลังจนปัญญา ข่าวจากผู้ช่วยซวี่ก็มาถึงในที่สุด
เลขานุการโล่งอก
ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดของซูเวย์ เลขานุการกลืนน้ำลายเอื้อย ๆ พูดเบา ๆ: “…ฉัน ฉันจำผิดเอง คุณฟู่อยู่ในห้องทำงาน คุณเชิญเลยค่ะ”