ในห้องเช่าเล็กๆ ที่คับแคบและเรียบง่าย ชู่เยวี่ยกอดเข่าหดตัวอยู่ที่มุมเตียง มือกำบัตรธนาคารใบนั้นไว้แน่น
ตามนิสัยของฟู่จิ่งเซิน เงินในบัตรต้องไม่น้อยไปกว่าเดิมแน่นอน บางทีอาจมากพอจะใช้หนี้สินของเธอได้หมด
ชู่เยวี่ยรู้ดีว่าการรับเงินก้อนนี้ไปเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเธอ
"ไม่...ฉันรับไม่ได้..." เธอพึมพำเสียงเบา
คนเราต้องมีศักดิ์ศรี และอีกอย่างเธอก็ไม่มีเหตุผลจะรับเงินก้อนนี้ ถ้ารับไป ฟู่จิ่งเซินจะมองเธอยังไง?
ชู่เยวี่ยสูญเสียอะไรไปมากมายแล้ว
ฟู่จิ่งเซินเป็นคนแรกที่ริเริ่มมาหาเธอหลังจากเธอกลับมาที่เมืองซี เธอซาบซึ้งใจมาก และก็หวงแหนความสัมพันธ์นี้ ไม่อยากให้มันมีเงินและผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้องมากเกินไป
ถ้าเป็นแบบนั้น เธอก็จะไม่สามารถเงยหน้าขึ้นตรงต่อหน้าฟู่จิ่งเซินได้อีกต่อไป
ในไม่ช้า ชู่เยวี่ยก็ตัดสินใจได้: "เงินก้อนนี้ต้องคืนให้เขา"
เธอกำการ์ดในมือแน่น เช็ดน้ำตา แล้วหยิบโทรศัพท์ข้างๆ ขึ้นมา หาเบอร์ของฟู่จิ่งเซินในรายชื่อผู้ติดต่อ
ไม่ได้โทรหาเบอร์นี้มาห้าปีแล้ว
มือของชู่เยวี่ยลอยค้างอยู่ในอากาศ ปลายนิ้วสั่นเทา จู่ๆ เธอก็เริ่มลังเลและหวาดหวั่น
จะโทรติดไหมนะ? ผ่านไปหลายปีขนาดนี้ ฟู่จิ่งเซินยังใช้เบอร์นี้อยู่หรือเปล่า?
เนิ่นนาน ชู่เยวี่ยหายใจเข้าลึกๆ ในขณะที่เธอเตรียมใจได้ในที่สุด โทรศัพท์ก็ดังขึ้นหนึ่งครั้ง มีข้อความเด้งออกมา