"แผละ!"
ฝ่ามือของซูหมิงหงท้ายที่สุดก็ร่วงลงมา
แก้มของเหอหยุนบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว รอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏชัดเจน นานทีเดียวหูของเธอยังคงอื้ออึง เห็นได้ชัดว่าซูหมิงหงใช้แรงไปมากแค่ไหน
เธอกุมแก้มไว้ ยิ้มเยาะเย้ย: "คุณกลัวว่าเธอจะรู้ความจริงขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ซูหมิงหงชี้ไปที่เธอ นิ้วมือสั่นเทา: "เ-เธอ! เธอหุบปากเดี๋ยวนี้!"
เหอหยุนกลับไม่หุบปาก เธอจะพูดทุกอย่างออกมาให้หมด
เธอมองไปที่ซูเวย์ มองใบหน้าที่งุนงงของอีกฝ่าย เกิดความรู้สึกสะใจเยี่ยงการแก้แค้นที่บิดเบี้ยว: "ซูเวย์ เธอยังไม่รู้อีกใช่ไหม เธอไม่ใช่ลูกของตระกูลซูเลย ฉันต่างหากล่ะ ฉันคือลูกสาวแท้ๆ ของพ่อกับแม่ ฉันสกุลซู ส่วนเธอสกุลเหอ เธอคือขโมยที่ขโมยชีวิตคนอื่นไป! เธอไม่ใช่ชอบแสร้งทำเป็นคนดีหรอกเหรอ พอรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ก็ควรคืนของของฉันให้ฉันได้แล้วใช่ไหม!"
ซ่งหวานหวนไม่คิดว่าเหอหยุนจะกล้าทำเรื่องใหญ่โตถึงขนาดเปิดหน้าแตกกันตรงๆ
นางรีบกอดซูเวย์ไว้ เอามืออุดหูของเธอ แต่ก็สายเกินไปแล้ว
ซูเวย์ได้ยินทุกอย่างแล้ว
เธอนิ่งอึ้งพาดพิงอยู่ในอ้อมแขนของซ่งหวานหวน ข้อมูลที่เข้ามาอย่างกะทันหันกระแทกกระทั้นทุกสิ่งในตัวเธอ เธอยังไม่ทันได้ตั้งสติ
เหอหยุนยังพูดต่อ: "ถ้าไม่เชื่อก็ไปตรวจดีเอ็นเอสิ ดูสิว่าใครกันแน่ที่เป็นลูกสาวของพ่อกับแม่"
ซูหมิงหงโกรธจนพูดจาไม่คิด: "แกไป๊! ฉันไม่มีลูกสาวแบบแก แกออกไปให้พ้น!"