“เมี้ยว~”
ซูเวย์เลียมือของคุณหนูหลิ่วเบา ๆ หางห้อยลงมา
คุณหนูหลิ่วเป็นหญิงสาวจิตใจดีจริง ๆ
หลังจากกำชับเรื่องเหล่านี้เสร็จ คุณหนูหลิ่วลูบหัวซูเวย์อย่างอาลัย ก่อนจะฝืนใจส่งนางออกไป “เซียนจวิน พานางไปเถอะค่ะ”
ชวีหนิงซูอยากลูบแมวน้อยขึ้นมาจริง ๆ แต่เห็นคุณหนูหลิ่วอาลัยอาวรณ์เช่นนี้ ทั้งยังซาบซึ้งกับเรื่องราวของพวกนาง จึงเอ่ยแทนจี๋อู๋เฉินทันที “อย่างไรพวกเราก็ต้องรบกวนอยู่ในจวนอีกสองวัน ไม่ต้องรีบร้อนตอนนี้หรอกค่ะ คุณหนูหลิ่วพาเสวี่ยถวนกลับไปก่อนเถอะ รอพวกเราออกจากจวนแล้วค่อยส่งมาให้ก็ยังไม่สาย”
คุณหนูหลิ่วเบือนหน้า “ไม่ต้องแล้วค่ะ”
ในเมื่อไม่ช้าก็เร็วต้องส่งเสวี่ยถวนไปอยู่ดี เช่นนั้นให้เสวี่ยถวนติดตามพวกเขาไปตั้งแต่ตอนนี้เสียเลย อย่างน้อยตอนอยู่จวนหลิ่ว นางยังพอช่วยดูแลได้บ้าง หากสร้างความผูกพันกันขึ้นมาได้ก็คงดียิ่งกว่า
“เสวี่ยถวน อยู่ข้างกายเซียนจวินกับเซียนจื่อแล้ว ต้องเชื่อฟังพวกเขา พยายามชำระบาปจากการเข่นฆ่าให้หมดโดยเร็ว ฝึกฝนให้ดี แล้วบรรลุเป็นเซียนให้ได้”
พูดจบ คุณหนูหลิ่วก็วางซูเวย์ลงในอ้อมแขนของชวีหนิงซูโดยตรง
ชวีหนิงซูตาเป็นประกาย รีบอุ้มซูเวย์ไว้อย่างระมัดระวัง รู้สึกราวกับกำลังกอดก้อนปุยฝ้าย นุ่มนิ่มเหลือเกิน สัมผัสยังดีกว่าที่คิดไว้เสียอีก
มีความสุข~
ความสุขนี้อยู่ได้ไม่ถึงสองวินาที ซูเวย์ก็ถีบขากระโดดลงจากอ้อมแขนของนาง ทันทีที่เท้าแตะพื้นก็แปลงกายเป็นมนุษย์
นางเหยียบพื้นด้วยเท้าเปล่า หางโผล่พ้นชายกระโปรง เดินไปหยุดตรงหน้าคุณหนูหลิ่ว
“รอฉันอยู่ที่บ้านนะ ต่อไปฉันจะกลับมาเยี่ยมคุณ”
คุณหนูหลิ่วชะงักไป ก่อนยิ้มออกมา “ได้ค่ะ”