ทุกคนต่างมองจี๋อู๋เฉิน เพราะเขาเป็นคนเดียวที่ตัดสินชะตาเป็นตายของปีศาจแมวได้
ชวีหนิงซูซาบซึ้งกับเรื่องราวการตอบแทนบุญคุณจนดวงตาแดงก่ำ ช่วยขอร้องแทนซูเวย์ว่า “พี่จี๋ ข้าว่าปีศาจแมวตัวนี้จิตใจไม่เลว ที่ฆ่าคนก็เพียงเพราะต้องการตอบแทนบุญคุณ ไม่อย่างนั้นก็ปล่อยนางไปเถอะนะ”
แม้จี๋อู๋เฉินจะลดกระบี่ลงแล้ว แต่ก็ไม่ได้คิดจะปล่อยปีศาจแมวไป
เขากล่าวถ้อยคำไม่ต่างจากเนื้อเรื่องเดิมว่า “ถึงจะตอบแทนบุญคุณ ก็ไม่ควรพรากชีวิตผู้คนตามใจชอบ โลกมนุษย์มีกฎหมาย หากปีศาจทั้งหลายไม่สนใจกฎหมายเช่นนี้ เห็นว่าตอบแทนบุญคุณแล้วจะฆ่าใครตามใจก็ได้ โลกนี้คงวุ่นวายไปหมด”
คำพูดของจี๋อู๋เฉินหนักแน่นและเด็ดขาด
ชวีหนิงซูอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่ก็หยุดไว้ แม้จะทำใจไม่ได้ ทว่าสุดท้ายก็ต้องยอมรับว่าคำพูดเหล่านี้ไม่ผิด
คุณหนูหลิ่วหน้าซีดเผือด สีหน้าเศร้าสลด
ขนหางของซูเวย์ฟูฟ่องยิ่งกว่าเดิม พลังปีศาจทั่วร่างพลุ่งพล่าน ดูคล้ายเตรียมใจสู้จนตัวตาย
จี๋อู๋เฉินเหลือบมองนาง ก่อนเปลี่ยนท่าที “แต่เห็นแก่ที่เจ้าทำไปเพื่อตอบแทนบุญคุณ ยังพอมีเหตุผลให้เข้าใจได้ ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”
เมื่อได้ยินว่าตนไม่ต้องถูกตีจนตาย ดวงตากลมโตของซูเวย์ก็เงยขึ้นอย่างไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง ดูมึนงงเล็กน้อย ส่วนหางที่ฟูฟ่องก็เริ่มคลายลง
คุณหนูหลิ่วชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะดีใจอย่างยิ่ง รีบโขกศีรษะ “ขอบคุณท่านเซียน! ขอบคุณท่านเซียน!”
ในสายตาของนาง ไม่ว่าซูเวย์จะเป็นแมวหรือปีศาจ ก็ยังเป็นเสวี่ยถวนของนาง คนอื่นกลัวเสวี่ยถวน แต่นางไม่กลัว
คุณหนูหลิ่วทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ หันกลับไปกอดซูเวย์ “ดีเหลือเกิน เสวี่ยถวน เจ้าไม่ต้องตายแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”