หลินซานซานเพิ่งมารู้สึกเสียใจเอาตอนนี้เอง
เธอคิดว่าซูเวย์เป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อของเฮ่จิ่งเฉียน ส่วนคำว่าแฟนสาวก็เป็นเพียงคำเรียกให้ฟังดูดีเท่านั้น หากคิดจะแต่งงานจริง ๆ เฮ่จิ่งเฉียนย่อมไม่มีทางเลือกซูเวย์แน่
แต่เธอไม่คิดเลยว่า...
หลินซานซานเริ่มหวาดกลัว หากเฮ่จิ่งเฉียนไปเอาเรื่องพ่อของเธอจริง ๆ พ่อคงจัดการเธออย่างหนักแน่
“อย่า...ไม่เอา...”
สายไปแล้ว
ซูเวย์กับเฮ่จิ่งเฉียนไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ ทั้งคู่หันหลังเดินจากไปทันที
ลี่ซือหยุนเองก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อ เธอหยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้น ตั้งใจจะไปหาที่เงียบ ๆ นั่ง ส่วนคนอื่น ๆ ก็ทยอยหาข้ออ้างออกไปเช่นกัน
ไม่นาน ในห้องพักผ่อนก็เหลือเพียงหลินซานซานกับเพื่อนอีกสองคนที่ไม่รู้ว่าควรอยู่ต่อหรือกลับไปดี
“ซานซาน ไม่อย่างนั้นเธอลองไปขอโทษคุณซูดูไหม?”
หลินซานซานกัดฟันแน่น แทบจะได้รสคาวเลือด เธออยากตอบว่าไม่มีทาง แต่ก็ยังติดใจบางอย่าง จึงไม่กล้าพูดออกมา
ความเป็นจริงไม่เปิดโอกาสให้เธอลังเลนานนัก ไม่นานก็มีคนสองคนที่ดูเหมือนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินเข้ามา สีหน้าสุภาพ แต่น้ำเสียงกลับแข็งกร้าวเป็นพิเศษ “คุณหลิน เราได้รับคำสั่งว่า คุณอยู่ภายในงานต่อไม่ได้แล้ว รบกวนออกไปโดยเร็วด้วยครับ”
ความโกรธของหลินซานซานพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เกือบเป็นลมหมดสติไปตรงนั้น
พอออกจากห้องพักผ่อน สีหน้าภาคภูมิใจที่ซูเวย์ทำตัวข่มคนอื่นด้วยอำนาจของเฮ่จิ่งเฉียนก็หายไป
“น่าเบื่อจัง”
แววตาของเฮ่จิ่งเฉียนฉายความหม่นคล้ำ เขาพาซูเวย์มาสนุก ไม่ได้พาเธอมาถูกคนอื่นรังแก แต่กลับมีคนไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือมาคอยก่อกวนอยู่เรื่อย