ตอนซูเวย์เห็นข้อความจากเฮ่จื้ออวี่ เธอกับเฮ่จิ่งเฉียนก็กลับถึงบ้านแล้ว
เฮ่จิ่งเฉียนไปรับโทรศัพท์ ส่วนซูเวย์นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาคนเดียว มองสติกเกอร์ที่เฮ่จื้ออวี่ส่งมาแล้วหัวเราะอยู่นาน
เธอมั่นใจได้เลยว่ารูปนี้ต้องขโมยมาจากเฮ่จื้อเหยียนแน่นอน
สติกเกอร์รูปลิงตัวนี้เป็นรูปที่เฮ่จื้อเหยียนชอบใช้ที่สุด
“ยิ้มอะไรอยู่ มีความสุขขนาดนั้นเชียว?”
เฮ่จิ่งเฉียนหยิบน้ำอุ่นมาวางบนโต๊ะ แล้วนั่งลงข้างซูเวย์
ซูเวย์สลับไปคุยกับเมิ่งซินอย่างรวดเร็ว สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย “เรื่องของผู้หญิง ฉันไม่บอกคุณหรอก”
ซูเวย์พลิกตัว เอาเท้าวางพาดบนขาของเฮ่จิ่งเฉียน แกว่งเท้าไปมา พลางส่งข้อความหาเมิ่งซินไปด้วย
ซูเวย์: [ฉันมีความผิด]
เมิ่งซิน: [？？ เป็นอะไรอีกล่ะเนี่ย]
ซูเวย์: [……]
ซูเวย์เสียใจแล้ว
เมิ่งซิน: [เอาละ มีอะไรก็รีบพูด ทางนี้กำลังยุ่งอยู่]
ยุ่งกับการเกี้ยวพานายแบบอยู่สินะ
ซูเวย์หัวเราะเย็น ๆ อย่างไม่พอใจ แล้วเตะเฮ่จิ่งเฉียนเบา ๆ ก่อนพิมพ์รัว ๆ ว่า [ฉันไปมีอะไรกับน้องชายของเฮ่จิ่งเฉียนเข้า เฮ่จิ่งเฉียนไม่รู้ แถมยังขอฉันแต่งงานอีก ฉันควรทำยังไงดี?]
ฝั่งโน้นเหมือนระบบค้าง เงียบไปพักใหญ่
เมิ่งซิน: [ฉันคงยังไม่ตื่นแน่ ๆ รอฉันตื่นแล้วค่อยตอบนะ]
ซูเวย์: “……”
ซูเวย์โมโหจนเตะเฮ่จิ่งเฉียนอีกสองสามที
เฮ่จิ่งเฉียนที่พลอยโดนหางเลขไปด้วยจับเท้าซูเวย์ไว้ บีบน่องเธอเบา ๆ แล้วนวดให้ “วันนี้เหนื่อยไหม?”
ฝีมือนวดของเฮ่จิ่งเฉียนสบายมาก ซูเวย์หรี่ตาลงอย่างพอใจ “ก็ไม่เท่าไร”