เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกสองครั้ง แต่นึกไม่ถึงว่าคนที่ทนไม่ไหวเป็นคนแรกจะไม่ใช่หลินจื่ออวี้ แต่กลับเป็นเซี่ยเหิง
ตอนที่ถูกดักอยู่ที่ที่จอดรถใต้ดิน ซูเวย์ก็รู้แล้วว่าเลี่ยงต่อไปไม่ได้แล้ว
เธอเอาหลังพิงเสา ด้านหน้าคือเซี่ยเหิง
เซี่ยเหิงตัวสูงมาก แค่กางแขนก็สามารถกอดเธอไว้ในอ้อมแขนได้แนบแน่น จนเธอหนีไปไหนไม่ได้
ซูเวย์ขนตากระพริบเบา ๆ แสร้งทำเป็นไร้เดียงสาเงยหน้ามองเขา: "พี่คะ พี่ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง? อวี้เดี๋ยวก็มาแล้วนะ เดี๋ยวเขาจะเห็นเอา"
ไม่พูดถึงหลินจื่ออวี้ก็ไม่เป็นไร พอพูดถึงเขาเข้าไป เซี่ยเหิงยิ่งหงุดหงิดหนักขึ้นไปอีก
เขาจับคางซูเวย์ โน้มตัวลง กัดฟันพูด: "ก็ให้เขาเห็นสิ ให้เขารู้ว่าแฟนสาวสุดที่รักของเขากำลังกอดอยู่กับพี่ชายแท้ ๆ ของตัวเอง เหตุการณ์แบบนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกแล้วไม่ใช่เหรอ?"
เซี่ยเหิงทนความรู้สึกแอบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนี้มานานเกินไปแล้ว
แม้แต่เขายังมีความรู้สึกว่า ถ้าไม่ลงมือทำอะไรสักอย่าง ในท้ายที่สุดก็คงได้แต่มองดูซูเวย์กับหลินจื่ออวี้หมั้นหมายกันต่อหน้าต่อตา
ซูเวย์ประหม่า จนกลั้นหายใจ: "พี่คะ พี่อย่าแบบนี้เลย..."
"ถ้างั้นก็บอกฉันมาสักคำให้ชัด ๆ"
ซูเวย์กัดริมฝีปาก ขนตากระพริบสองที แล้วจู่ ๆ ก็เขย่งปลายเท้า จูบเบา ๆ ที่มุมปากของเซี่ยเหิง
นี่เป็นครั้งที่สองหลังจากที่จูบกันบนเรือสำราญครั้งที่แล้ว
"อีกไม่นานแล้ว ฉันจะไปพูดกับพ่ออีกสักครั้ง เขาจะต้องยอมรับแน่ ๆ พี่อดทนอีกนิดได้ไหม อื้อ..."
ซูเวย์เบิกตากว้าง คำพูดที่เหลือถูกเซี่ยเหิงกลืนกินไปหมด