หัวสุนัขขนฟูฟ่องแกว่งไปมาอย่างร่าเริงอยู่ตรงหน้า ถ้าเป็นเมื่อก่อน ซูเวย์คงขยี้หัวมันอย่างแรงสักรอบแน่
แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะคิดเรื่องอื่นเลย เพราะว่า——
เจ็บจะตายอยู่แล้ว
ซูเวย์ถูกชนจนถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น เธอยกฝ่ามือกับข้อศอกยันพื้นตามสัญชาตญาณ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผิวหนังถลอกแน่ ความเจ็บที่แล่นขึ้นมาเป็นระลอกทำให้เธอตาพร่า
ใครกันที่บอกว่าซามอยด์ เป็นเทวดายิ้มได้? ตัวที่เธอเจอนี่เป็นปีศาจชัด ๆ ใช่ไหม?
ดูเหมือนมันจะรู้ตัวว่าทำผิด ลูกสามัคคีส่งเสียงครางหงิง ๆ สองครั้ง แล้วยื่นหัวเข้ามาหาซูเวย์ ตั้งใจจะเลียเธอเพื่อขอโทษ
วินาทีถัดมา ปลอกคอที่คอมันก็ถูกรั้งจนหงายไปด้านหลัง
“โฮ่ง...”
เซี่ยเหิงหน้าดำคร่ำเครียด ออกแรงดึงลูกสามัคคีกลับมา แล้วยังไม่วางใจจึงพันสายจูงรอบมือเพิ่มอีกสองรอบ
เมื่อก่อนลักกี้เชื่อฟังดี ไม่เคยพุ่งเข้าใส่ใครอย่างกะทันหันเหมือนเมื่อครู่เลย
“โฮ่ง ๆ...”
ลูกสามัคคีไม่พอใจที่เจ้านายดึงตัวเองออกมา มันส่งเสียงงึมงำพลางขยับเข้าไปหาซูเวย์ แต่ก็ถูกดึงกลับอย่างไร้เยื่อใย
“อยู่นิ่ง ๆ”
เซี่ยเหิงหน้าเคร่งลง ลูกสามัคคีก็เชื่อฟังทันที หูตกแล้วหมอบลงอย่างว่าง่าย
เห็นว่ามันยอมเชื่อฟังแล้ว เซี่ยเหิงถึงค่อยมีเวลาสนใจผู้เคราะห์ร้ายผู้บริสุทธิ์
“ไม่เป็นไรใช่ไหม บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
ก็แค่จ่ายเงินชดเชยเท่านั้น เซี่ยเหิงเตรียมใจไว้แล้วว่าจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลกับค่าเสียหายทางจิตใจให้