เซี่ยเหิงเพิ่งพูดว่ารถติด ถนนก็โล่งทันที
ที่แท้ข้างหน้าก็อุบัติเหตุเล็กน้อย ตอนนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว ตำรวจจราจรกำลังโบกมือสั่งการอยู่ด้านหน้า
ถึงเร็วกว่าที่คาดไว้สิบนาที
เขาจอดรถเรียบร้อย กำลังจะส่งข้อความหาซูเวย์ ก็เหลือบเห็นคนสองคนข้างหน้าดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก
ด้วยแรงผลักดันอะไรบางอย่าง เขาเก็บโทรศัพท์ ลงรถแล้วเดินตามไป
โรงแรมหน้าโรงเรียนดูแลกันแบบหลวม ๆ เซี่ยเหิงเดินตรงเข้าไปก็ไม่มีใครขวาง แคชเชียร์เป็นคุณลุงแก่ ๆ คนหนึ่ง ขี้เกียจเหลือบตามองเขาแวบหนึ่งก็ก้มดูโทรศัพท์ต่อ
ห้องพักชั่วคราวอยู่ชั้นสอง ไม่ต้องสแกนบัตรห้อง ขึ้นไปตรง ๆ ได้เลย
หกร้อยหกสิบหก: [โฮสต์ เซี่ยเหิงอยู่หน้าประตู]
ซูเวย์ประหลาดใจเล็กน้อย สายตาเธอพลันวูบไหว คิดหาวิธีเพิ่มค่าความรู้สึกได้ในพริบตา ตอบกลับไป: [ไม่ต้องสนใจ]
……
ที่ได้ยินซูเวย์พูดว่าตัวเองโง่ เหอหยุนจ้องเขม็งด้วยความโกรธ
“ยังไง พูดผิดหรือ?”
ซูเวย์ยิ้มเยาะ “ใช่ กล้องวงจรปิดฉันให้คนส่งไปที่บอร์ดสารภาพรักโรงเรียนเธอ งานพิเศษของเธอก็เป็นฉันทำให้หลุด ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้วางยา แก้วนั้นฉันจงใจดื่มเอง สถานะคุณหนูของเธอก็เป็นฉันแย่งไป เธออยากฟังคำพวกนี้ใช่ไหม?”
เหอหยุนมองไปที่เครื่องบันทึกเสียงที่แช่อยู่ในน้ำโดยไม่รู้ตัว
ถ้าเครื่องบันทึกเสียงไม่พัง ซูเวย์พูดประโยคเหล่านี้ออกมา เธอคงดีใจสุดขีด
ซูเวย์ยิ้ม ๆ คว้าเครื่องบันทึกเสียงขึ้นมา กดปุ่มต่อหน้าเหอหยุน ได้ยินเพียงเสียงแคร่ก ๆ ปนกัน
“พังไปแล้วสิ เสียดายจริง เธอไม่สามารถเอาคำพูดเหล่านี้ไปเปิดโปงใครได้แล้วล่ะ”
เหอหยุนโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง “เธอ!”