หลังกลับจากบ้านเฮ่ ซูเวย์ก็กลับไปทุ่มเทกับการถ่ายทำที่แสนยุ่งอีกครั้ง
ซูเวย์ไม่ได้เรียนการแสดงมาโดยตรง แต่มีเซนส์หน้ากล้องไม่เลว ฝีมือการแสดงก็เป็นธรรมชาติ แถมยังหน้าตาสวย แม้จะเข้ามาในกองถ่ายด้วยเส้นสาย ผู้กำกับก็ไม่ได้ไม่พอใจอะไร
เมื่อเทียบกับคนได้ทรัพยากรฟรีที่ทั้งแสดงห่วย หน้าตาก็ไม่ดี แต่นักลงทุนยังยัดเยียดให้มารับบทสาวงาม ซูเวย์นับว่าหายากมากแล้ว
เมื่อเห็นซูเวย์กับเฮ่จื้ออวี่เดินเคียงกันออกมาจากรถบ้านอีกครั้ง คนอื่น ๆ ในกองถ่ายก็ชินตาไปเสียแล้ว
อย่างมากก็แค่แอบถอนหายใจในใจว่า พ่อเลี้ยงคนนี้เอ็นดูซูเวย์จริง ๆ ถึงกับไม่ยอมขาดงานแม้แต่วันเดียว ซูเวย์อยู่ในกองถ่ายกี่วัน เขาก็มาปรากฏตัวครบทุกวัน ต่อให้บางครั้งงานยุ่ง เขาก็ยังหาเวลามาให้เห็นหน้าสักหน่อย อยู่เป็นเพื่อนซูเวย์และพูดคุยกันสองสามคำ
พ่อเลี้ยงที่ทำได้ถึงขั้นนี้ ทำให้ความอิจฉาริษยาที่ทุกคนมีต่อซูเวย์แปรเปลี่ยนเป็นความเลื่อมใสไปนานแล้ว
เปิดคอร์สสอนพวกเราทีเถอะ พวกเรายอมจ่ายเงิน!
วันนี้ซูเวย์มีฉากไม่มาก อีกไม่นานก็ถึงคิวของเธอแล้ว ฝนเพิ่งหยุดตก อากาศไม่ร้อน เธอจึงไม่ได้รออยู่ในรถบ้าน แต่ยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งเรียนรู้ในกองถ่ายแทน
เฮ่จื้ออวี่นั่งอยู่ข้างเธอ
ซูเวย์อดถามไม่ได้ว่า “ทำไมคุณถึงว่างทุกวันแบบนี้ ไม่มีงานอื่นทำหรือไง”
เฮ่จื้ออวี่ตอบว่า “ทำให้โปรเจกต์นี้ดำเนินไปอย่างราบรื่นก็คืองานของผม”
ซูเวย์เบ้ปาก “ถ้าคุณไม่พูด ฉันคงนึกว่างานของคุณคือมาอยู่เป็นเพื่อนฉันเสียอีก”
เฮ่จื้ออวี่ยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร
ถ้าเธอคิดแบบนั้น ก็ไม่ถือว่าผิดนัก
ตรงทางเข้ากองถ่าย พนักงานหลายคนที่ว่างงานจับกลุ่มคุยกัน “พ่อเลี้ยงของซูเวย์มาอีกแล้วเหรอ”