เดิมทีซูเวย์กำลังยิ้มพลางออดอ้อน พอสบเข้ากับแววเย็นชาในดวงตาของเขา ท่าทีออดอ้อนก็ชะงักลง ก่อนจะเริ่มไม่พอใจและสะบัดมือเขาออก
“ฉันก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้หมายความแบบนั้น คุณยังจะเอายังไงอีก? ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลยที่คุณไม่มาดูฉันถ่ายละครตั้งนาน แต่คุณกลับทำหน้าบึ้งใส่ฉันก่อนเสียอีก ยังสู้น้องชายของคุณไม่ได้เลย เขายังเป็นห่วงฉันมากกว่าอีก”
ทันทีที่ซูเวย์พูดจบ แววตาของเฮ่จิ่งเฉียนก็ยิ่งเย็นเยียบ โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย
แต่เขาก็ฝืนอดทน ข่มยิ้มอ่อนโยนออกมา “อย่าคิดมากเลย ไม่ใช่เพราะเธอหรอก ช่วงนี้ผมไม่ได้ไปกองถ่ายหาเธอ เป็นความผิดของผมเอง ผมขอโทษ”
ซูเวย์เหลือบมองเขา พอเห็นว่าเขาสำนึกผิดจริง ๆ จึงพูดว่า “งั้นคุณก็ช่วยแนะนำบท แนะนำโฆษณา แล้วก็งานพรีเซนเตอร์ให้ฉันสิ ไม่อย่างนั้นฉันไม่ยกโทษให้หรอก”
ซูเวย์ไม่คิดปิดบังเจตนาที่ต้องการสิ่งต่าง ๆ เลยสักนิด อยากได้อะไรก็ถามเฮ่จิ่งเฉียนตรง ๆ ถ้าเธอไม่บอก เขาจะรู้ได้ยังไงว่าเธอขาดอะไร?
เป็นอย่างที่คิด เฮ่จิ่งเฉียนไม่ได้แสดงความไม่พอใจ เขาคุ้นชินกับวิธีทำอะไรของซูเวย์มานานแล้ว จึงตอบรับทันที “ได้”
คราวนี้ซูเวย์ถึงได้ยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง เธอคล้องแขนเขาพลางออดอ้อน “ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณดีที่สุด!”