บทที่ 322 ปีศาจแมวในโลกบำเพ็ญเซียน (2) จี๋อู๋เฉินเหลือบมองนาง ราวกับกำลังมองคนโง่
หากคนผู้นี้ไม่ใช่ผู้เคราะห์กรรมแห่งด่านรักของเขา เขาคงไม่มีทางร่วมทางกับนางเด็ดขาด
การออกจากสำนักครั้งนี้ นอกจากเพื่อฝึกฝนประสบการณ์แล้ว ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง อาจารย์บอกว่าเขามีด่านรักให้ต้องผ่าน และทันทีที่ลงจากเขา เขาก็ได้พบชวีหนิงซูที่พลัดตกลงมาจากเนินเขาโดยไม่ทันระวัง
ในชั่วขณะนั้น ความรู้สึกประหลาดบางอย่างพลันบอกจี๋อู๋เฉินว่า คนผู้นี้คือด่านรักของเขา
เพราะความรู้สึกลี้ลับนี้ เขาจึงช่วยชวีหนิงซูไว้ เมื่อรู้ว่านางจะเข้าเมืองหลวงไปพึ่งพาญาติ เขาก็รับหน้าที่คุ้มกันนางไปส่งอย่างสมเหตุสมผล
ชวีหนิงซูยังคงทำตาเป็นประกายใส่แมวไม่หยุด
อีกด้านหนึ่ง ดาบไม้ท้อของนักพรตจอมปลอมแทงไปทางต้นหลิวแล้ว เขาเตรียมการอยู่นาน ก่อนจะกรอกสุราแรงเข้าปาก หวังพ่นออกไป
จี๋อู๋เฉินส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนจะเปิดโปงต่อหน้าทุกคนว่า “ต้นไม้นั่นไม่ใช่ปีศาจ เป็นเพียงต้นหลิวธรรมดาเท่านั้น”
นักพรตจอมปลอมเกือบสำลัก รีบพ่นสุราในปากออกไป
“พรวด—”
เรื่องน่าอัศจรรย์คือ สุราที่พ่นออกไปเมื่อสัมผัสกับดาบไม้ท้อกลับเปลี่ยนเป็นสีแดง หยดแหมะลงพื้น ราวกับต้นไม้กำลังหลั่งเลือด
นักพรตจอมปลอมถลึงตาใส่เจ้าหนุ่มที่เกือบทำลายแผนของเขา “เจ้าบอกว่าต้นไม้ไม่ใช่ปีศาจ แล้วจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร?”
จี๋อู๋เฉินก้าวไปข้างหน้า ไม่อธิบายสักคำ กลับล้วงเอาห่อผงออกจากอกเสื้ออีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจ แล้วเทลงในไหสุรา เพียงพริบตา สุราในไหก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไปหมด
ทุกคนล้วนฉลาดพอ นายท่านหลิ่วย่อมเดาออกว่าสิ่งนี้หมายถึงอะไร
เมื่อนักพรตจอมปลอมเห็นว่าเล่ห์กลถูกเปิดโปง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เหงื่อเย็นผุดพราว