เสียงโทรศัพท์ดังอยู่หลายครั้งกว่าจะมีคนรับ
ซูเวย์ยกมือปิดปากเฮ่จิ่งเฉียน ไม่ให้เขาส่งเสียงอะไรออกมา ก่อนยกโทรศัพท์แนบหู “พี่คะ เมื่อกี้ซินซินโทรมาตาม ตอนนี้เราอยู่ข้างนอก พี่กลับบ้านไปก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันกลับเอง”
ขอโทษนะเพื่อนรัก ขอใช้เธอเป็นโล่บังหน่อยแล้วกัน
เมื่อก่อนสองคนนี้ชอบออกไปเที่ยวเล่นด้วยกันอยู่แล้ว ซูเหวินเยี่ยมขมวดคิ้วเล็กน้อย “อย่าเที่ยวดึกนักล่ะ รีบกลับมาหน่อย”
ซูเวย์ตอบอย่างว่าง่าย “รู้แล้วค่ะ”
เธอเหลือบมองเฮ่จิ่งเฉียนที่เงียบกริบ ก่อนถามด้วยความเป็นห่วง “พี่คะ เรื่องของพี่จัดการเรียบร้อยหรือยัง”
ถ้าถึงขนาดนี้แล้วเฮ่จิ่งเฉียนยังกล้าขัดขวางการลงทุนของพี่ชาย เธอจะอัดเขาให้ตายเลยคอยดู
โชคดีที่ซูเหวินเยี่ยมตอบด้วยน้ำเสียงสดใส “เรียบร้อยแล้ว หลังจากเธอไปได้ไม่นาน ผู้ช่วยเผยก็เข้ามาคุยเรื่องการลงทุนกับพี่ คุณเฮ่ตกลงแล้ว”
เพราะอารมณ์ดี ซูเหวินเยี่ยมจึงพูดต่ออีกสองสามประโยค “ตอนแรกที่เจอคุณเฮ่ พี่ยังคิดว่าคงต้องเสียเวลาพูดจาหว่านล้อมอยู่พักใหญ่ ไม่นึกเลยว่าจะง่ายขนาดนี้ เสียดายที่เขาออกจากงานเลี้ยงไปเร็วเกินไป พี่เลยไม่มีโอกาสคุยกับเขาดี ๆ สักสองสามคำ เพื่อขอบคุณเขา”
เฮ่จิ่งเฉียนที่ถูกปิดปากไม่ให้ส่งเสียงเลิกคิ้วเป็นเชิงบอกให้ซูเวย์ปล่อยมือ เขาคุยกับพี่ชายเธอได้เดี๋ยวนี้ อยากพูดกี่คำก็พูดได้
ซูเวย์ตอบสนองด้วยการปิดปากเขาแน่นกว่าเดิม
“ดีจังเลยค่ะ ยินดีกับพี่ด้วยนะคะ ต่อไปต้องมีโอกาสแน่นอน พี่คะ งั้นฉันวางสายก่อนนะ”