ซูเวย์แกล้งทำเป็นตายอยู่ข้าง ๆ
แต่จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าค่าความรู้สึกยังขาดอีกหนึ่งแต้ม จะฉวยโอกาสนี้เร่งทำให้สำเร็จเลยดีไหมนะ
ซูเวย์กลอกตาไปมา มองเฮ่จิ่งเฉียนที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วหันไปมองซูเหวินเยี่ยมที่มีสีหน้ากลัดกลุ้ม แผ่นหลังของเธอค่อย ๆ ยืดตรงขึ้นเล็กน้อย
“พี่ชาย”
ซูเวย์เอ่ยขึ้นกะทันหัน ดึงสายตาของทั้งสองคนให้หันมามอง
“พี่ชาย พี่จิ่งเฉียนเป็นคนดีมาก พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ” ซูเวย์คล้องแขนเฮ่จิ่งเฉียน พลางพูดเสียงหวาน “อีกอย่าง ฉันชอบเขา เขาก็ชอบฉัน ต่อไปเขาต้องดีกับฉันแน่นอน”
ไม่รู้ว่าซูเหวินเยี่ยมฟังแล้วสบายใจหรือเปล่า แต่เฮ่จิ่งเฉียนนั้นสบายใจเป็นอย่างยิ่ง กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านหัวใจ เขาจึงยิ่งเอ่ยคำมั่นกับซูเหวินเยี่ยมอย่างจริงจัง
“ใช่ครับพี่ ไม่ต้องห่วง ผมจะดีกับเว่ยเว่ยแน่นอน หลังแต่งงาน ทุกอย่างที่เป็นของผมจะเป็นของเว่ยเว่ย ถ้าพี่ยังไม่เชื่อ ผมยินดีเซ็นสัญญาก่อนแต่งงาน”
คนอื่นเซ็นสัญญาก่อนแต่งงานเพื่อคุ้มครองผลประโยชน์ของตัวเอง แต่เฮ่จิ่งเฉียนกลับทำเพื่อคุ้มครองผลประโยชน์ของซูเวย์
ชั่วขณะนั้น ซูเหวินเยี่ยมถึงกับแยกไม่ออกว่าระหว่างสองคนนี้ใครกันแน่ที่หลงรักจนหน้ามืดตามัว
มุมปากของซูเหวินเยี่ยมกระตุก สุดท้ายก็ตัดสินใจปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม “เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ รอพ่อกับแม่ตื่นพรุ่งนี้แล้วค่อยว่ากัน”
ต่างจากความกังวลของซูเหวินเยี่ยม ซูผู้พ่อกับซูผู้แม่พอใจเฮ่จิ่งเฉียนในฐานะลูกเขยเป็นอย่างมาก แน่นอนว่าความพอใจถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์มาจากการเห็นแก่กลุ่มเฮิ่งเยี่ยวที่อยู่เบื้องหลังเขา