“อวี้ โชคดีจังเลยนะ พวกเธอมาซื้อเสื้อผ้ากันเหรอ?”
หลินจื่ออวี้ทำหน้าตาเหมือนเจอผี ยอบตอบอย่างฝืดฝืน: “ใช่ครับ พี่ชาย โชคดีจริงๆ”
ให้ตายเถอะ ทำไมไปไหนถึงได้เจอเซี่ยเหิงได้ทุกที่!?
หลินจื่ออวี้ลองคำนวณดู ในเวลาแค่สามวัน เขากับซูเวย์เจอเซี่ยเหิงไปแล้วห้าครั้ง เฉลี่ยวันละสองครั้ง
หลินจื่ออวี้กวาดตามองร้านที่พวกเขาเพิ่งเดินเข้ามา ยิ่งทำหน้าเหมือนเจอผีเข้าไปใหญ่
นี่มันร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิงชัดๆ!
เซี่ยเหิงทำสีหน้าสงบนิ่ง เหลียวมองซูเวย์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาด้วยใจผิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างมั่นคง: "ผมมากับแม่ เธอเข้าห้องน้ำไป"
หลินจื่ออวี้สีหน้าตึงเครียด: "อย่างนั้นเหรอ" เขาหันไปทางซูเวย์ แล้วกระซิบว่า "เวย์เวย์ เราเปลี่ยนร้านกันดีกว่าไหม?"
ภายใต้สายตาจ้องเขม็งของเซี่ยเหิง ซูเวย์ฝืนยยิ้ม: "อยู่ที่นี่แหละ ฉันกำลังอยากลองชุดฤดูร้อนรุ่นใหม่ของร้านนี้พอดีเลย"
ซูเวย์มีความสุขกับการลองเสื้อผ้า ส่วนเซี่ยเหิงกับหลินจื่ออวี้นั่งรออยู่บนโซฟา
หลินจื่ออวี้รู้สึกเก้อๆ เซี่ยเหิงกลับผ่อนคลายกว่า
บางครั้งเขายังแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเสื้อผ้าที่ซูเวย์ลองด้วยซ้ำ แน่นอน ในหูของซูเวย์ มันก็แค่การที่เซี่ยเหิงหาเรื่องชมเธอไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง
ไม่รู้คิดกันไปได้ยังไง ใครๆ ก็คงคิดว่าเซี่ยเหิงเป็นแฟนของเธอซะอีก
ซูเวย์แอบยักคิ้วให้เซี่ยเหิง อยากให้เขาถ่อมตัวลงหน่อย
เซี่ยเหิงเหลียวมองกลับมาด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนน้อยใจ ไม่มีสถานะเป็นแฟน แล้วจะไม่ให้เขาชมเธอได้ยังไง?