ประตูห้องเปิดออก จ้าวลี่อิ่งเดินเข้ามาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู
เธอเพิ่งอาบน้ำอุ่นเสร็จ สวมชุดนอนผ้าฝ้ายธรรมดาตัวหนึ่ง
ผมยาวดำขลับยังไม่แห้งสนิท รวบหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง มีปอยผมเปียกชื้นสองสามเส้นแนบอยู่ข้างแก้มกลมอิ่ม
ผิวขาวเนียนมีสีชมพูระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
ถุงใต้ตาอันเป็นเอกลักษณ์ขับให้ดวงตาเรียวสวยดูสดใสมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ
เธอแตกต่างจากภาพลักษณ์งดงามเจิดจรัสยามแต่งหน้าอย่างประณีตในชาติก่อน
จ้าวลี่อิ่งวัย 21 ปียืนอยู่ตรงหน้าหลินเช่อ
ใบหน้าสดไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มแม้แต่น้อย
แต่กลับงดงามบริสุทธิ์อย่างเป็นธรรมชาติ
“มองอะไรขนาดนั้นเนี่ย”
เห็นหลินเช่อจ้องเธอไม่วางตา จ้าวลี่อิ่งก็ยิ้มเขิน ๆ
“แค่ก ๆ...” หลินเช่อกระแอม “ก็แค่คิดว่าเธอสวยจริง ๆ”
“ตรงไหนกัน”
จ้าวลี่อิ่งเขินจนยกมือเกี่ยวปอยผมข้างขมับ ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับ “นักแสดงผู้หญิงในกองถ่ายลับหลังชอบพูดว่าฉันบ้านนอก”
“พวกนั้นต่างหากที่ไม่รู้จักมองคน” หลินเช่อพูดอย่างจริงใจ “เธอสวยที่โครงหน้า แถมยังโตไม่เต็มที่ อีกไม่กี่ปีก็ต้องกลายเป็นสาวสวยแน่ ๆ”
“ฮ่า ๆ จริงเหรอเนี่ย~”
จ้าวลี่อิ่งวางแก้วลง เอามือปิดปากหัวเราะ
“นี่อะไรเหรอ?” หลินเช่อเพิ่งสังเกตเห็นแก้วสองใบที่เธอถือมา
จ้าวลี่อิ่งตอบ “นายก็เพิ่งโดนฝนมาไม่ใช่เหรอ ฉันเลยชงกาแฟร้อนให้ จะได้อุ่นร่างกาย”
หลินเช่อเลิกคิ้ว “ดึกป่านนี้ชวนฉันดื่มกาแฟ คืนนี้ไม่คิดจะให้ฉันนอนแล้วเหรอ?”
“อ๊ะ...ขอโทษ!” จ้าวลี่อิ่งรีบขอโทษลนลาน “งั้นฉันกลับไปเปลี่ยนเป็นน้ำร้อนให้ไหม?”
“ไม่ต้อง ๆ ล้อเล่นน่า~”
หลินเช่อยกแก้วขึ้นดื่มอึกใหญ่ “ลี่อิ่งชงกาแฟอร่อยจัง!”
“มะ...ไม่ขนาดนั้นหรอก...” ปลายหูของหญิงสาวแดงก่ำ “ก็แค่กาแฟสำเร็จรูปธรรมดาเอง...”
เมื่อมองว่าที่ดาวดังแห่งอนาคตซึ่งกำลังเขินอายอยู่ตรงหน้า จู่ ๆ หลินเช่อก็รู้สึกวูบไหวขึ้นมา
ความเสียดายในชาติก่อน ชาตินี้เขาต้องชดเชยให้ได้!
“ลี่อิ่ง”
“หือ? มีอะไรเหรอ?”
จ้าวลี่อิ่งวางแก้วลงแล้วกะพริบตาปริบ ๆ
หลินเช่อสบตาเธอ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “มาเป็นแฟนฉันเถอะ”
ปัง...!
แก้วพลาสติกในมือจ้าวลี่อิ่งตกลงพื้น
ใบหน้าเล็กกลมของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที
“ขะ...ขอโทษ!”
เธอขอโทษขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะวิ่งออกไป
หลินเช่อรู้สึกผิดหวังอยู่ในใจ
หรือเขาจะรีบร้อนเกินไปจริง ๆ?
ไม่นานนัก จ้าวลี่อิ่งก็รีบวิ่งกลับมา ในมือถือไม้ถูพื้นมาด้วย
เธอก้มหน้า ไม่พูดอะไร เอาแต่ถูคราบกาแฟบนพื้นอย่างแรง
“ฉะ...ฉันเป็นแค่นักแสดงตัวประกอบที่มาจากชนบท...”
เธอก้มหน้าถูพื้น ไม่กล้าสบตาหลินเช่อ “ฐานะก็ไม่ดี แถมยังแสดงไม่เก่ง ฉันกลัวว่าจะไม่คู่ควรกับคนเก่ง ๆ อย่างนาย...”
หลินเช่อส่ายหน้าพลางยิ้ม
เขากุมมือที่เธอกำด้ามไม้ถูพื้นไว้
“ฉันไม่สนว่าเธอมีฐานะยังไง” เขามองดวงตาของหญิงสาว น้ำเสียงสงบและอ่อนโยน “ฉันรู้แค่ว่าอยากอยู่กับเธอ”
“ลี่อิ่ง มาเป็นแฟนฉันนะ”
“ตะ...แต่ฉันกลัว...”
จ้าวลี่อิ่งตื่นเต้นจนพูดติดอ่าง สับสนไปหมด “ฉันไม่เคยมีแฟนมาก่อน ฉะ...ฉันกลัวว่าจะทำได้ไม่ดี ฉัน...”
เมื่อเห็นหญิงสาวหน้าแดงไปทั้งหน้า
หลินเช่อก็ก้มลงจูบริมฝีปากเธออย่างหนักหน่วง
ท่ามกลางเสียงอึกอักตื่นตระหนก
จ้าวลี่อิ่งโอบหลินเช่อแน่นด้วยมือทั้งสองข้างอย่างประหม่า
ดวงตาคู่งามสดใสค่อย ๆ พร่ามัวไปทีละน้อย เปี่ยมล้นด้วยความรัก
เนิ่นนานผ่านไป
ท่ามกลางเสียงอุทานของเธอ หลินเช่อก็ช้อนตัวเธอขึ้นแล้วเดินไปยังเตียงเดี่ยวข้างหน้าต่าง
“หลินเช่อ ฉัน...”
“อื้อ~”
……
กลางดึก
เสียงฟ้าร้องค่อย ๆ สงบลง
เหลือเพียงม่านฝนหนาทึบที่สาดกระเซ็นลงบนขอบหน้าต่างไม่ขาดสาย
【ติ๊ง~】
【ตรวจพบว่าโฮสต์มีปฏิสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งกับดาราสาวจ้าวลี่อิ่ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัลคุณสมบัติ: จักรพรรดินักแสดงร้อยหน้า!】
【จักรพรรดินักแสดงร้อยหน้า】: เมื่อเปิดใช้งานความสามารถของคุณสมบัตินี้ คุณจะได้รับทักษะการแสดงระดับปรมาจารย์โดยอัตโนมัติ (ค่าใช้จ่ายในการใช้: ไม่มี!)
（มีความสุขจัง มีความสุขเหลือเกิน……）
【คุณได้รับค่าความรู้สึกจากจ้าวลี่อิ่ง +500!】
……
ยามเช้า
ฝนหยุดแล้ว
แสงแดดอ่อนโยนเป็นพิเศษ
หลินเช่อลืมตาขึ้น
พอหันไป ก็เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่อ่อนโยนและเปี่ยมเสน่หา
ในความใสกระจ่างดุจสายน้ำแห่งฤดูใบไม้ร่วง มีเสน่ห์เย้ายวนเพิ่มขึ้นมาอีกส่วน
“ตื่นแล้วเหรอ~”
จ้าวลี่อิ่งยิ้มหวาน
“อืม”
หลินเช่อกางแขนโอบเธอเข้ามาในอ้อมกอด ปล่อยให้ปลายนิ้วของเธอวาดวนเบา ๆ บนอกเขา
ทั้งคู่ดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นอย่างเงียบ ๆ
“หลินเช่อ...”
“มีอะไรเหรอ?”
“ผ้าปูที่นอน...ฉันจะซักให้สะอาดเอง...”
“เอ่อ ที่จริงฉันคิดจะตัดเก็บไว้เป็นที่ระลึกอยู่พอดี”
ปึง ๆ ๆ
หญิงสาวหน้าแดงแล้วทุบอกเขาสองสามที
“อุ๊ย...พูดอะไรน่ะ จะเก็บไว้เป็นที่ระลึกอะไร อายจะตาย!”
หลินเช่อยิ้มอย่างเข้าใจกับจ้าวลี่อิ่งที่เขินอายอยู่ในอ้อมแขน
เธอไม่ได้โกหกเขาเลย ที่แท้ก็ไม่เคยคบใครจริง ๆ
ตอนนี้หลินเช่อยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย
ว่าที่ดาวดังแห่งอนาคต ตอนนี้กลับนอนอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างว่าง่าย
ถึงขั้นมอบครั้งแรกที่สำคัญที่สุดให้เขา
ความสัมพันธ์คืบหน้าเร็วไปไหม?
ก็เร็วอยู่บ้างจริง ๆ
แต่ช่วงวัยยี่สิบต้น ๆ ก็เป็นช่วงที่ฮอร์โมนพลุ่งพล่านและพร้อมทุ่มเททุกอย่างเพื่อความรักมากที่สุดอยู่แล้ว
ในเมื่อยืนยันแล้วว่าต่างฝ่ายต่างชอบกัน แค่กล้าขึ้นอีกนิด ทุกอย่างก็เป็นไปตามธรรมชาติ
หลินเช่อคิดเช่นนั้น ใจเริ่มล่องลอย มือก็กลับซุกซนขึ้นมาอีกครั้ง
“มะ...ไม่ได้นะ...!”
จ้าวลี่อิ่งรีบพูด “ทางกองถ่ายส่งข้อความมาว่าเช้านี้จะเริ่มถ่ายทำแล้ว ฉันต้องไป...”
“อีกแป๊บเดียวเอง”
“ไม่ได้จริง ๆ...อย่านะ...”
จ้าวลี่อิ่งเม้มริมฝีปากแน่น
พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน เธอก็ไม่เชื่อคำพูดของเจ้าหมอนี่หรอก
“ก็ได้ ๆ”
เห็นเธอปฏิเสธทั้งหน้าแดง หลินเช่อก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ
ช่วยไม่ได้
วัยยี่สิบต้น ๆ ก็เลือดลมพลุ่งพล่าน มีแรงเหลือเฟือแบบนี้แหละ
พอเห็นในที่สุดเขาก็ยอมอยู่นิ่ง ๆ จ้าวลี่อิ่งจึงกะพริบตาถาม “ว่าแต่ เมื่อวานตอนนายกลับมา ฉันเห็นนายดูหนักใจ มีเรื่องกลุ้มใจอะไรหรือเปล่า?”
หลินเช่อได้ยินแล้วก็ยิ้มขื่น “จะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ ก็เรื่องเงินน่ะสิ”
“ตอนนี้นายขาดเงินเหรอ?” จ้าวลี่อิ่งถาม “ด่วนมากไหม? ขาดเท่าไหร่?”
“ค่อนข้างด่วนเลย ขาด...เฮ้อ เอาเป็นว่าขาดอีกเยอะ”
“บอกตัวเลขมาสิ เผื่อฉันช่วยได้นะ” จ้าวลี่อิ่งประคองใบหน้าเขาไว้ สีหน้าเป็นห่วง
หลินเช่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เธอมีเงินเท่าไหร่?”
“อืม...ตอนนี้ฉันมีเงินเก็บมากกว่า 90,000 นิดหน่อย” จ้าวลี่อิ่งกะพริบตากลมโต “พอไหม?”
“พอสิ”
“โอเค งั้นรอแป๊บนะ”
พูดจบ เธอก็ลุกออกจากผ้าห่ม สวมชุดนอนแล้ววิ่งตึงตังออกไป
ไม่นานก็ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูจากข้างนอก เธอรีบวิ่งกลับเข้ามาอีกครั้ง
“เอานี่”
“หือ? ให้ยืมจริงเหรอ?”
หลินเช่อมองบัตรธนาคารที่เธอยื่นมาให้ด้วยความงุนงง “ไม่กลัวฉันหลอกเอาเงินเธอเหรอ?”
“ไม่กลัว!”
จ้าวลี่อิ่งส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้ว เรื่องของนายก็เป็นเรื่องของฉัน! ในบัตรน่าจะมีเงินมากกว่า 90,000 เป็นเงินที่ฉันเก็บมาหลายปี นายรีบใช้เงินหมุนเวียนก็เอาไปก่อน อ้อ จริงสิ รหัสคือวันเกิดฉัน 871016”
หลินเช่อรับบัตรธนาคารจากมือเธอมา
ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา
นอกจากพ่อแม่แล้ว ตลอดสองชาติที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสความซาบซึ้งจากการได้รับความไว้วางใจอย่างไม่มีเงื่อนไข
บุญคุณจากหญิงงามครั้งนี้ ในอนาคตเขาจะตอบแทนเธอเป็นพันเท่าหมื่นเท่า!