สิ้นเสียงเขา ปากกระบอกปืนสองกระบอกในกลุ่มก็หันมาเล็งเวินฉีทันที
ชาวพื้นเมืองคนนี้เดินเหินไม่สะดวก ขาทั้งสองข้างเป็นขาเทียมที่ประกอบจากเศษวัสดุ ดูหยาบกระด้างอย่างยิ่ง
เวินฉีร้องในใจว่าแย่แล้ว
การปรากฏตัวของคนคนนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเธอโดยสิ้นเชิง
“ท่านกองทัพพันธมิตร ผมเจอมนุษย์ต่างดาวจากระบบดาวอื่นตัวจริงแล้ว รีบจับเธอไว้สิครับ!”
แม้แววตาที่เขามองกองทัพพันธมิตรดวงดาวจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือสถานะอันชอบธรรม และโอกาสที่จะหลุดพ้นจากการเนรเทศ!
พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็ยิ่งขึ้นเสียงดังขึ้น
“คนที่อยู่บนพื้นนั่นอยากฮุบรางวัลไว้คนเดียว เลยหลอกผมไปที่อื่น กว่าผมจะกลับมาได้ก็แทบแย่ เกือบปล่อยให้มนุษย์ต่างดาวคนนี้หลอกพวกคุณไปได้แล้ว”
หัวหน้ากองทัพพันธมิตรเหลือบมองเวินฉีกับเขาสองครั้ง ก่อนพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่วิจัยที่อยู่ด้านหลัง
เจ้าหน้าที่วิจัยหยิบหมวกที่ยังมีเลือดหยดลงมาไม่หยุดออกมา
หลายคนยกปืนขึ้น ค่อย ๆ เดินเข้าหาเวินฉีอย่างระมัดระวัง
รอยยิ้มบนใบหน้าของชาวพื้นเมืองที่เปิดโปงเวินฉีแทบจะฉีกไปถึงโคนหู
ถูกหลอกแล้วจะเป็นไรไปล่ะ?
สุดท้ายรางวัลก็ยังตกเป็นของเขาอยู่ดี
เวินฉีไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยกข้อมือขึ้นอย่างรวดเร็ว
“เดี๋ยวก่อน!”
“ฉันมีชิปยืนยันตัวตน”
คนที่กำลังเดินเข้ามาชะงัก แล้วเงยหน้าจากกล้องเล็งมองเวินฉี
ใบหน้าของเธอซีดขาว แต่น้ำเสียงกลับสงบนิ่งผิดปกติ
“ฉันเป็นนักโทษหมายเลข 4455 ที่ถูกเนรเทศมายังดาว Z680 เมื่อ 7 ปีก่อน ข้อหาดัดแปลงร่างกายมนุษย์อย่างผิดกฎหมาย ถ้าไม่เชื่อก็สแกนชิปยืนยันตัวตนของฉันได้”
เวินฉียกแขนขึ้นให้ทุกคนเห็นท่อนแขน
ชายที่เป็นหัวหน้าหยิบแท่งโลหะเรืองแสงออกมา พอกางออก หน้าจอโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงกลาง
สีหน้าของทุกคนเคร่งขรึม พวกเขาสบตากันอย่างประหลาดใจ
“ข้อมูลถูกต้อง ชิปก็ไม่มีปัญหา”
“เป็นไปไม่ได้!”
ชาวพื้นเมืองคนนั้นร้องขัดขึ้น
“คนที่อยู่บนพื้นนั่นต่างหากคือ 4455 ตัวจริง! 4455 เป็นผู้ชาย!”
เวินฉีหัวเราะเยาะ
“ฉันถูกเนรเทศเพราะดัดแปลงร่างกายมนุษย์อย่างผิดกฎหมาย แค่เปลี่ยนหน้าตามันไม่ใช่เรื่องยากสักหน่อย”
น้ำเสียงของเธอเจือความสงสัย
“ดูท่านายคงกะจะฉวยโอกาสไม่สำเร็จ เลยคิดจะใส่ร้ายคนอื่นส่งเดชเพื่อแย่งรางวัลสินะ”
“นายคิดว่าท่านกองทัพพันธมิตรจะถูกหลอกง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?”
ชาวพื้นเมืองคนนั้นไม่ยอมให้รางวัลที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมหลุดมือไป จึงรีบเถียงอย่างเอาเป็นเอาตาย
“ท่านครับ เชื่อผมเถอะ พาพวกเธอกลับไปตรวจดูก็รู้แล้ว ผมรับรองว่าผลตรวจยีนของเธอไม่ใช่ 4455 แน่นอน!”
หัวหน้ากองทัพพันธมิตรเริ่มหมดความอดทนอย่างเห็นได้ชัด
พวกเนรเทศพวกนี้
ฆ่าทิ้งให้หมดไปเลยดีกว่า...
วินาทีต่อมา เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหูฟัง
“ทีมเอถูกมนุษย์ต่างดาวจากระบบดาวอื่นโจมตี ขอการสนับสนุนด่วน!”
เวินฉีคิดว่าคราวนี้คงหนีไม่รอดแล้ว แต่ไม่คิดว่ากองทัพพันธมิตรจะหันหลังกลับเข้าไปในยานทันที
ประตูยานปิดลงอย่างรวดเร็ว เปลวไฟจากท่อขับดันพัดฝุ่นบนพื้นให้ฟุ้งขึ้นในพริบตา ควันฝุ่นสีดำเทาขนาดมหึมาปกคลุมรอบกระท่อมจนมิด
ชาวพื้นเมืองไม่ทันตั้งตัว สำลักจนไอไม่หยุด
ปนเสียงด่าทอด้วย
“นังสารเลว...!”
“ปัง!”
เสียงโลหะกระแทกกันอย่างรุนแรงดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นควัน
เวินฉีถือแผ่นโลหะชิ้นหนึ่งอยู่ในมือ อาศัยเสียงของชาวพื้นเมืองคนนั้นระบุตำแหน่งเขาได้อย่างแม่นยำในความมืด
จากนั้นก็รวบรวมแรงทั้งหมดฟาดใส่เขา
การโจมตีหลายครั้งแรกถูกอะไรบางอย่างกันไว้ได้อย่างแน่นหนา พอถึงครั้งที่สี่ ในที่สุดก็ฟาดโดนขาเทียมของชายคนนั้น
ในที่สุดเวินฉีก็ได้ยินเสียงโลหะฝังเข้าเนื้อ
สัมผัสแบบเดียวกัน ความน่าขยะแขยงแบบเดียวกัน
เมื่อฝุ่นควันจางลง โลหะแหลมคมที่ 4455 ใช้เป็นอาวุธและชี้ใส่เวินฉี ก็ฝังแน่นอยู่ตรงเอวของชายคนนั้น
ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเขาถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวและความเจ็บปวดแสนสาหัส
“ขอร้องล่ะ อย่าฆ่าผมเลย! ผมจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไปอีกแม้แต่คำเดียว!”
เวินฉีไม่ตอบคำวิงวอนของเขา เธอไม่หยุดแม้แต่วินาทีเดียว
ดึงแผ่นโลหะออกมา แล้วฟาดเข้าใส่เขาอีกครั้ง
เขาต้องตาย
ชายคนนั้นหนีไม่พ้นอยู่แล้ว ขาเทียมของเขาพังตั้งแต่ครั้งแรกที่เวินฉีฟาดใส่ ตอนนี้มันกลายเป็นโซ่ตรวนหนักหลายสิบกิโลกรัม
ก่อนหน้านี้เวินฉีไม่เคยมีประสบการณ์ฆ่าคนมาก่อน
แต่เมื่อครู่ เธอฆ่าคนไปแล้วหนึ่งคน
ครั้งนี้เธอไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก หลังจากทุบกะโหลกของชายคนนั้นจนแบน เธอก็เก็บถุงน้ำกับหลอดสารอาหารที่เหลืออยู่ครึ่งหลอดบนตัวเขามา
ยังมีอุปกรณ์โลหะขนาดเล็กชิ้นหนึ่ง ดูเหมือนถูกถอดออกแล้วประกอบกลับขึ้นมาใหม่
มันเป็นอุปกรณ์ป้องกัน บางทีที่การโจมตีหลายครั้งของเวินฉีพลาดไปเมื่อครู่อาจเป็นเพราะสิ่งนี้
จากนั้นเธอก็ลากศพทั้งสองไปพิงผนังด้านนอกของกระท่อม
แถวนี้มีพายุทรายรุนแรงพอจะกลบศพให้มิดได้ภายในหนึ่งชั่วโมง
พอกลับเข้ากระท่อมอีกครั้ง เรี่ยวแรงน้อยนิดที่อะดรีนาลีนช่วยประคองไว้ก็หมดลงแล้ว
ขาของเวินฉีอ่อนยวบ ร่างกระแทกพื้นดังตุ้บ
นับจากมาถึงโลกนี้ เพิ่งผ่านไปแค่ 2 ชั่วโมงเท่านั้น...
วินาทีก่อนถูกดึงเข้ามาในเกม เธอยังอยู่ในป่าฝนเขตร้อน กำลังถ่ายรายการท้าทายเอาชีวิตรอดในป่ากับเหล่าดาราอยู่เลย
ตอนที่ได้ยินชื่อเกมว่าเอาชีวิตรอดไม่รู้จบ เวินฉียังแอบดีใจอยู่บ้าง
เกมเอาชีวิตรอด ฟังดูเหมือนเป็นสิ่งที่เธอถนัด
แต่ตอนนี้เธอไม่คิดอย่างนั้นแล้ว
เธอพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ลวก ๆ ปัดฝุ่นดำบนใบหน้าออก
ก่อนจะเผาร่างนักโทษเนรเทศที่ชื่อ 4455 เมื่อครู่ เธอใช้มีดสั้นควักชิปในแขนของเขาออกมา แล้วใช้ด้ายที่รุ่ยจากด้านในแขนเสื้อเกี่ยวชิปเอาไว้
บังเอิญเหลือเกิน ทั้งข้อมูลของ 4455 และมีดสั้นเล่มนี้อยู่ในเสื้อผ้าที่เขาถอดวางไว้บนเตียง
เวินฉีมองแปลงดินที่มุมห้องซึ่งเธอเพิ่งปลูกอะไรลงไป
ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
ปลูกไม่ได้ หรือเธอยังทำอะไรไม่ครบ?
“จริงด้วย!”
ยังไม่ได้รดน้ำ!
เวินฉีหยิบถุงน้ำออกมา จิบเองก่อนหนึ่งอึก น้ำมีรสเค็มนิด ๆ
คงเป็นน้ำที่กรองมาจากทะเลสาบก่อนหน้านี้
จากนั้นเธอก็เทน้ำลงบนแปลงดินนิดหน่อย
หน้าต่างสถานะส่วนตัวข้าง ๆ เด้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ใต้หัวข้อความสามารถมีตัวอักษรเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมาหลายตัว
【แปลงดิน 01: 72:00:00】
ปลูกได้!
แล้วสารอาหารล่ะ?
เวินฉีรีบหยิบสารอาหารออกมา เทครึ่งหลอดใส่อีกหลอดหนึ่ง เหลือก้นหลอดไว้นิดหน่อย ก่อนฝังลงดินแล้วรดน้ำ
【แปลงดิน 02: 01:00】
ส่วนหมายเลข 1 ก่อนหน้านี้กลายเป็น 71:58 ไปแล้ว
ดูท่าตัวเลขนี้จะเป็นเวลานับถอยหลัง
สารอาหารต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงถึงจะเก็บเกี่ยวได้
ส่วนก้อนหินที่ดูธรรมดา ๆ นั่น กลับต้องใช้เวลาเติบโตถึงสามวันเต็ม!
เวินฉีไม่เสียเวลา รีบทำแบบเดิมกับหลอดสารอาหารหลอดที่สอง แล้วปลูกลงดินทันที
แม้เวินฉีจะไม่รู้เรื่องการเพาะปลูก แต่โชคดีที่ขั้นตอนปลูกของพวกนี้ก็คล้าย ๆ กัน ต้องขุดหลุมให้ลึกและรดน้ำให้มากพอ
หลังปลูกหลอดนี้ น้ำในถุงก็หมดเกลี้ยง
ถ้าสารอาหารพวกนี้เก็บเกี่ยวได้จริง เธอก็ต้องกลับไปตักน้ำจากทะเลสาบอีก
หนึ่งชั่วโมงน่าจะพอให้เธอเดินทางไปกลับ
เวินฉีไม่ลังเลอีก ใช้ผ้าพันหน้าแล้วฝ่าพายุทรายออกไป
เธอกลับไปถึงทะเลสาบ เฝ้าสังเกตอยู่นานกว่าสิบนาที จนแน่ใจว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นเคลื่อนไหวอยู่ นอกจากเธอ
แต่เมื่อเพ่งดูให้ชัดขึ้นอีกหน่อย
ก็ไม่มีคนเป็นอยู่จริง ๆ
ที่สำคัญที่สุดคือ ศพที่โดรนยิงตายไปก่อนหน้านี้ล่ะ?
บนพื้นมีให้เห็นเพียงคราบเลือดเปียกชื้น
ศพเหล่านั้นหายไปหมดแล้ว
เวินฉีไม่กล้าชักช้า รีบตักน้ำใส่ถุงแล้วเตรียมกลับ
แต่พอเดินไปได้สองก้าว เธอก็หยุดชะงัก ก้มลงพลิกทรายตรงหน้า ซึ่งมีคราบเลือดเล็กน้อย
นิ้วมือที่ขาดท่อนหนึ่ง กระดูกหักไม่เหมือนถูกของมีคมฟัน น่าจะถูก...กัดขาดมากกว่า
พอได้ข้อสรุปนี้ เวินฉีก็ยิ่งไม่ลังเล เธอหันหลังวิ่งหนีทันที วิ่งกลับไปยังกระท่อมผุพัง แล้วขุดศพสองศพที่โคนผนังขึ้นมาอีกครั้ง
ศพหนึ่งถูกโยนออกไปไกลหน่อย
อีกศพถูกโยนออกไปไกลหลายกิโลเมตร
เมื่อกลับถึงกระท่อม เวินฉีก็เหนื่อยจนตาลาย แต่ยังฝืนพยุงตัวขึ้นไปดูแปลงดินหมายเลข 02
สารอาหารที่ฝังไว้ในดินหายไปแล้ว
เวินฉีชะงักงัน
จากนั้นเธอก็มองไปที่หน้าต่างสถานะ
เวลานับถอยหลังของแปลงดินหมายเลข 02 หายไปแล้ว สิ่งที่มาแทนคือไอเทมไอคอนหนึ่ง
เวินฉีลองแตะดู
วินาทีถัดมา สารอาหารรสสตรอว์เบอร์รีสีชมพูห้าหลอดก็ปรากฏขึ้นในมือ
【โห! นึกว่าเธอแอบซ่อนของกิน ที่แท้ปลูกไอ้นี่ออกมาจริง ๆ ด้วย!】
【นี่เรียกความสามารถปลูกผักเหรอ?】
【นี่มันช่องเกษตรกรรมชัด ๆ!】